Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Αρσένιος ιερομόναχος Μπόκα (1910 - 1989)

Γεννήθηκε στο χωριό Βάτσα Ντε Σους της Ρουμανίας το 1910, ο Ιωάννης, ο υιός του Ιωσήφ Μπόκα και της Χριστίνας. Το «παρατσούκλι» του στο σχολείο από τους συμμαθητές του ήταν «άγιος», για την ωραία και καθαρή ζωή του. Το σχολείο τελείωσε το 1929 αριστεύοντας. Κατόπιν σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία Σιμπίου. Επίσης έμαθε εκκλησιαστική μουσική, αγιογραφία και ιατρική. Το 1939 εκάρη μοναχός στο μοναστήρι Σίμπαντα Ντε Σιούς και στη συνέχεια χειροτονήθηκε ιερεύς από τον μητροπολίτη Νικόλαο.
Το 1940 ήλθε στο Άγιον Όρος για να εμβαθύνει στον μοναχισμό. Μη γνωρίζοντας κανένα, περιδιάβαινε τα δάση και προσευχόταν να του φανερώσει ο Κύριος πνευματικό οδηγό. Μη βρίσκοντας απάντηση στις προσευχές του, παρακαλούσε θερμά και μετά δακρύων την Παναγία, η οποία του παρουσιάσθηκε και τον ανέβασε στον Άθωνα. Εκεί του φανερώθηκε ένας έμπειρος, άγνωστος, γηραιός ασκητής, ο οποίος του δίδαξε τα της μοναχικής πολιτείας. Η Παναγία τον ενίσχυσε κι έμεινε εκεί επί σαράντα ήμερες νηστικός.
Επέστρεψε στην πατρίδα του από τον ιερό Άθωνα με πλούσιες εμπειρίες, Με τον π. Δημήτριο Στανιλοάε συζητούσε τα του αθωνικού ησυχασμού. Μαζί εργάσθηκαν για τη μετάφραση και τον σχολιασμό της Φίλοκαλιας. Τον καιρό εκείνο όποιος τον πλησίαζε του μιλούσε μόνο για τη Φιλοκαλία. Μένοντας στο μοναστήρι Σίμπαντα Ντε Σιούς απόκτησε το χάρισμα της προοράσεως, Οι καρδιές των άνθρώπων του ήταν ανοιχτό βιβλίο. Ως εξομολόγος βοηθούσε τους εξομολογούμενους ν’ ανοίξουν διάπλατα την καρδιά τους και να πουν όλα τους τ’ ανομήματα, δίχως να κρύβουν τίποτε. Πολύ τον λυπούσε η αμετανοησία των ανθρώπων.
       Στην περίοδο του αθεϊστικού καθεστώτος φυλακίσθηκε και ταλαιπωρήθηκε. Δεν έπαυσε όμως ποτέ να προσεύχεται και να βοηθά τους ανθρώπους με διάφορους τρόπους, Προείδε το τέλος του τρία έτη προ της εκδημίας του. Ανεπαύθη στις 29.11.1989, αφού προείπε την πτώση του κομμουνισμού. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Τώρα γνωρίζω που πηγαίνω…», Πλήθος κληρικών, μοναχών και λαϊκών τον συνόδευσαν στην τελευταία κατοικία του. 
       Ετάφη στο προαύλιο της γυναικείας μονής Πρίσλοπ, πού ήταν Πνευματικός. Ο τάφος του κατέστη προσκύνημα. Οι πιστοί μετά το προσκύνημά τους, την προσευχή τους, και κατά την πίστη τους, βλέπουν θαύματα. Τον όσιο επικαλούνται ιδιαίτερα οι νέοι. 
       Στον τάφο του συμβαίνει ένα παράδοξο. Ενώ εκεί έχει συνήθως παγωνιά, τα λουλούδια του τάφου του είναι πάντοτε ανθισμένα και ποτέ δεν μαραίνονται, δεν καίγονται, δεν παγώνουν. Ο μακαριστός φίλος του μακάριου π. Αρσενίου, π. Δημήτριος Στανιλοάε, έλεγε: «Ο π. Αρσένιος είναι ένα μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του ορθοδόξου ρουμανικού μοναχισμού».
Ο π. Αρσένιος γράφοντας προς μοναχούς, ανέφερε τα εξής αξιοσημείωτα: «Οι λαϊκοί βλέπουν τους μοναχούς μέσα από τα πάθη τους, από τα οποία πολεμούνται, και δεν θέλουν να πιστεύσουν ότι είναι δυνατόν οι μοναχοί να κάμουν μία ενάρετη ζωή. Η αρετή είναι ακατανόητη, ενίοτε ονομάζεται άπ’ αυτούς και υποκρισία. Έτσι, αδελφέ μοναχέ, σκέπασε τους ανθρώπους εν αγάπη με την πολλή σου προσευχή και θα ιδής να ανάπτη στις καρδιές αυτών των εκκοσμικευμένων χριστιανών, με τους οποίους συνομιλούσες, μία θεία φλόγα, την οποία δεν ημπορώ να περιγράψω, αλλά μόνο με πάθος την υποστηρίζω».
Ο υποτακτικός του ιεροδιάκονος Δομέτιος, έξι μήνες μετά την κοίμηση του οσίου Γέροντός του, έγραφε γι’ αυτόν: «Ο π. Αρσένιος ήτο άνθρωπος του Θεού. Ήτο και θα παραμείνη ένα φως στον ουρανό της Ορθοδόξου Ρουμανικής Εκκλησίας. Εγοήτευε τα πλήθη των πιστών, όλων των ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων. Ιδιαίτερα τον αγάπησε η σπουδάζουσα νεολαία, η οποία επιθυμούσε να γευθή τα πνευματικά του βιώματα και ενεργήματα της θείας Χάριτος για την διατήρησι της ανθρωπίνης αξιοπρέπειας και την βίωση της Αληθείας. Πολλές διδαχές και έργα θαυμαστά έκανε ο πατήρ με την θεία Χάρι, τα οποία αποκαλύπτονται και θα αποκαλυφθούν στον καιρό τους. Εμείς ημπορούμε να βεβαιώσουμε ότι ο πατήρ ήτο προορατικός και θαυματουργός άγιος των ημερών μας, ότι βασανίσθηκε πολύ στις φυλακές και, όταν εξήλθε, εργάσθηκε σαν ποιμήν αληθινός υπέρ σωτηρίας του λαού του Θεού…».
Πηγές – Βιβλιογραφία:
Δομετίου Ιεροδιακόνου, Η ζωή του οσίου Γέροντος Αρσενίου Μπόκα (1910-1989) Ρουμάνου χαρισματούχου αγίου των ημερών μας (μετάφραση μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη),Ορθόδοξη Μαρτυρία 72/2004, σσ. 58-63, 73/2004, σσ. 48-51, Όσιος Φιλόθεος της Πάρου 9/2003, σσ. 91-123.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Γ΄ – 1984-2000, § Ιερομόναχος Αρσένιος Αγιορείτης (1910-1989), Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.
http://www.pemptousia.gr


Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς. Γέροντος Ἀρσενίου Μπόκα.
Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ πονᾶ βαθιὰ γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρωταρχικό του καθῆκον. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι μόνο μέσα γι’ αὐτὴ τὴν ἐργασία τῆς σωτηρίας. Ἡ αἰώνια σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι τόσο ἀναγκαία, ὥστε χωρὶς αὐτὴν τὸ πᾶν στὸν κόσμο εἶναι μηδέν.
Ὅλες οἱ χαρὲς τοῦ κόσμου, ὅλες οἱ ὡραιότητες, τὰ δῶρα, ὅλες οἱ ἐπιστῆμες, οἱ τέχνες, τὰ ἐπαγγέλματα πρέπει νὰ ἐκτιμοῦνται μόνο στὸ μέτρο στὸ ὁποῖο συμβάλλουν στὴν ἀπόκτησι τῶν ἀρετῶν.
Ἀλήθεια, ὠφέλιμο εἶναι τὸ ἔργο ἐκεῖνο ποὺ γίνεται γιὰ τὴν ἀπόκτησι τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ ὄχι ἡ ἄνεσις καὶ τὰ ἐπίγεια ἔργα. Εἶναι τελείως ἀνόητος ἐκεῖνος ποὺ φροντίζει περισσότερο γι’ αὐτά, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ τὸν βοηθήσουν καθόλου γιὰ τὴν σωτηρία του.
Ἐὰν θέλης νὰ ζήσης σαρκικά, θὰ χάσης τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα σου, ἐνῶ, ἐὰν θέλης νὰ ζήσης μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ σώσης καὶ τὰ δύο: καὶ τὸ σῶμα σου καὶ τὴν ψυχή σου.
Ἐὰν πιθυμς τν σωτηρία, κνε ,τι μπορες γι’ ατήν. πως εναι μαρτία ν κάνης τ κακό, τσι εναι μαρτία ν μ κάνης τ καλό.
Δν μπορε ν θεωρηθ δολος το Κυρίου κενος ποος ποτάσσεται στς πιθυμίες του.
ποιος ποφεύγει τν πομονή, ποφεύγει κα τν σωτηρία. σωτηρία δν εναι μόνο ν μ κάνης τ κακό, λλ κα ν πομένης μ νδρεία τ κακό.
Τί πολλο κόποι καταβάλλονται γι τν πίγειο μισθό! ραγε δν πρέπει ν κοπιάσουμε περισσότερο γι τν οράνια μοιβή; Εναι μεγάλος γώνας γι τς ρετές, λλ εναι μεγαλύτερος μισθς κα τιμιώτερη σκησις.
Γι να πουλ πο πετ στν έρα ραγε εναι βαρεις ο πτερογες του; χι. τσι κριβς κα γι τν ληθιν χριστιαν δν εναι δύσκολες ο ντολς το Χριστο, δι τς φαρμογς τν ποίων ψυχή μας νισχυομένη πετ στν ορανό.
Μακάριος εναι κενος, ποος ρχίζει καλά, λλ κα τελειώνει καλ τν γνα του.  σκησις τς μετανοίας κα τς μάχης μ τ πάθη πρέπει ν γίνεται σ λη μας τν ζωή.
Τ ργα πο δν γίνονται μ καλ πρόθεσι μοιάζουν μ σμα χωρς ψυχ κα Θες τ πορρίπτει.
 λες ο ντολς το Θεο νώνονται στν ντολ τς γάπης. 

Ο ληθινο γονες. Γέροντας ρσένιος Μπόκα
νομάζεσαι πατρ τν παιδιν σου κατ σάρκα, ν εσαι κα πατήρ τους κατ πνεμα. χι μόνο ν κάνης τν πλ γέννησι σν πατέρας, λλ προπαντς ν τος δώσης τν καλ γωγ στ πνεμα τς ρθοδόξου πίστεως. μαθες ν γεννς παιδιά; Τώρα ν τ παιδαγωγήσεις πως πρέπει, γι ν φέρης μ ξία τ νομα το πατρός.
χι μόνο κυοφορία το παιδιο στν κοιλιά σου σ κάνει μητέρα, λλ καλ χριστιανικ γωγ τν παιδιν σου. πρτος λόγος πο θ επς στ παιδί σου ν εναι γι τν Θεό, στν ποο χαρίζεται κα τ πρτο χαμόγελο το παιδιο σου.
Ὅταν γεννᾶται ἕνα παιδί, ἡ μητέρα δίνει στὸν κόσμο ἕνα ἄνθρωπο καὶ στὴν συνέχεια πρέπει δι’ αὐτῆς νὰ δώση ὁ οὐρανὸς ἕνα ἄγγελο. Ἡ καλὴ ψυχικὴ κατάστασις τῶν παιδιῶν ἐξαρτᾶται κατὰ μέγα μέρος ἀπὸ τὴν ἁγία ἐπίδρασι τὴν ὁποία ἔχει ἡ μητέρα ἐπάνω τους.
Δῶστε μας τὶς καλύτερες μητέρες (ταπεινὲς καὶ πιστὲς στὸν Θεό) καὶ θὰ σᾶς δώσουμε τοὺς καλύτερους ἀνθρώπους.
Δὲν ὑπάρχει καμία ἀνώτερη τέχνη ἀπὸ τὴν τέχνη τῆς ἀγωγῆς. Ὅ,τι ἀγωγὴ θὰ δώσουν οἱ γονεῖς στὰ παιδιά τους, στὴν νηπιακὴ τους ἡλικία, ἀπ’ αὐτὴ συνήθως θὰ ἐξαρτηθῆ, ἂν θὰ γίνουν εὐάρεστα στὸν Θεό.
Οἱ γονεῖς θὰ τιμωρηθοῦν ὄχι μόνο γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ παιδιά τους, τὰ ὁποῖα δὲν τὰ ἀνέθρεψαν μὲ τὸ πνεῦμα τῆς εὐλαβείας καὶ τῆς πίστεως στὸν Χριστό.
Γονεῖς οἱ ὁποῖοι δὲν μεγαλώνουν τὰ παιδιά τους ὅπως πρέπει, δηλαδὴ χριστιανικά, τὰ γεννοῦν μόνο γιὰ μιὰ παροδικὴ ζωή, σωματική, καὶ τοὺς ἀνοίγουν τὴν πόρτα γιὰ τὸν αἰώνιο θάνατο, τὴν κόλασι.
Νὰ εἶσαι πρῶτα ἐσὺ ὁ ἴδιος, αὐτὸ ποὺ θέλεις νὰ κάνης στὸν ἄλλον. Ἐὰν θέλης νὰ διδάξης τὰ παιδιά σου, δίδαξε πρῶτα τὸν ἑαυτό σου ἐν πνεύματι τοῦ Θεοῦ.




Οἱ βαθμίδες τῆς μοναχικῆς πολιτείας
ερομονάχου Γέροντα ρσενίου Μπόκα (+1910-1989)

 Πρόλογος
Τό παρόν βιβλίο περιέχει κείμενα νός μοναχο, πού πευθύνονται σέ μοναχούς. μοναχός, ποος γραψε ατά πού κολουθον στό βιβλίο ατό εναι π. ρσένιος Μπόκα, μεγάλος καθοδηγητής τν ψυχν κατά τόν 20ον αἰῶνα. νάμεσα στά γραπτά του πού φησε, περιλαμβάνονται κι ατά μέ τόν τίτλο: «Βαθμοί τς μοναχικς πολιτείας», τό ποο παρουσιάζουμε δ.
 Σ᾿ ατό καταγράφθηκαν ο σκέψεις το π. ρσενίου προοριζόμενες γιά τούς μοναχούς, σάν μαθήματα τς μοναχικς σχολς. Ατά τά κείμενα φθασαν σέ μένα, μέσ τς μοναχς μβροσίας Στόϊκα, πού εναι τώρα στό μοναστήρι Πρισλόπ, στό ποο τό τος 1960, βάσει το κυβερνητικο διατάγματος 410, ποχρεώθηκε ν᾿  ναχωρήση πό τό μοναστήρι Χουρέζι, στό ποο ζοσε μέχρι τότε.
 ναχωρώντας πό τό μοναστήρι της μοναχή μβροσία, γκαταστάθηκε στό χωριό πού γεννήθηκε, Ντραγκούσι τς περιοχς το Φαγκαρς. πειδή ζοσε πλησίον στό μοναστήρι μας Σίμπατα ντε Σιούς, ρχόταν πάντοτε. Τότε μς γνωστοποίησε τά κείμενα ατά γιά τήν μοναχική πολιτεία, πού γράφθηκαν πό τόν μακαριστό π.ρσενιο. μες χαρήκαμε π᾿ ατά τά γραπτά καί τά ντιγράψαμε. Τώρα, ταν μο ζητήθηκαν, διεπίστωσα τι εχαν ντιγραφ πό τόν πρίλιο το 1961.
Κατόπιν τά κτύπησαν στήν γραφομηχανή μερικοί ραστές τς μοναχικς ζως, δικά μου πνευματικά παιδιά. Καί μόλις, μετά πό 40 χρόνια, τυπώνονται γιά νά φθάσουν στά χέρια λων τν ελαβν ναγνωστν.
Τά κείμενα ατά, πού πευθύνονται σέ μοναχούς, εναι κατάλληλα κόμη καί γιά τούς ελαβες Χριστιανούς, ο ποοι γωνίζονται νά πλησιάσουν τήν ζωή τους καί τίς μοναχικές ρετές. Κι ατό εναι πολύ καλό, διότι δέν εναι καλεσμένοι γιά τήν χριστιανική τελειότητα μόνο ο μοναχοί, λλά λοι ο Χριστιανοί.
Γιά νά γίνη κάποιος μοναχός, θά πρέπει νά ξεπεράση τήν συνη-θισμένη χριστιανική ζωή. συνηθισμένος τύπος Χριστιανο εναι κι ατός καλεσμένος σέ μιά πληρότητα χριστιανικς βιοτς, διαίτερα τς γάπης καί ταπεινώσεως. λοι χουμε τόν διο σκοπό: Τήν Βασιλεία το Θεο. Καί λοι πρέπει ν᾿ κολουθομε ατόν τόν σκοπό: Τήν καθαρότητα πό τά πάθη. Συνεπς μέ τήν καθαρότητα τν παθν πρέπει νά προχωρήσουμε πρός τήν χριστιανική μας τελειοποίησι, ετε εμεθα μοναχοί ετε χι.
Πρός ατή τήν προοπτική μς κατευθύνουν καί τά διδάγματα ατά, τά ποα, μπορομε νά επομε τι πευθύνονται πρός λους τούς γωνιζομένους Χριστιανούς. Καθένας θά λάβη πό τό βιβλίο ατό ,τι χρειάζεται στήν προσωπική του ζωή καί  τήν ψυχική του κατάστασι.
Κατάλαβα πό τά λόγια τς μοναχς μβροσίας, τι π. ρσένιος πιθυμοσε τά μοναχικά ατά μαθήματα νά τά μάθουν πό στήθους, σοι γαπον τήν σωτηρία τους. πιθυμοσε νά τ᾿  ποκτήσουν λοι καί διαβάζοντάς τα νά μή τά ξεχνον καί νά λαμβάνουν τίς συμβουλές καί κατευθύνσεις, πού ζητον νά μάθουν.
σοι κρατον στήν μνήμη τους ατές τίς δηγίες, θά λάβουν φέλεια, πού λλο σως δέν ερκαν. Καταγράφω μερικές συνθηματικές συμβουλές του:
« πίπληξις νικ, λλά δέν πείθει».
«μες χουμε τόν νο μας, ποος συνομιλε μέ τόν Θεό, σέ στάσι ποταγς, χωρίς συνομιλία».
« θρησκεία δέν εναι πιστήμη, λλά συνείδησις».
« σωτηρία ργάζεται μόνον πάνω στά ρείπια το γωϊσμο».
«Μία ψυχή λυπημένη, εναι μία ψυχή μέ σβησμένα φτα».
δού μερικές σκέψεις, τίς ποες εναι καλό νά φέρουμε συχνά στόν νο μας καί ν᾿ ποτελον συχνά-πυκνά σημεα ναφορς μας στήν πνευματική μας ζωή.
κτυπώνοντας ατό τό βιβλίο  κδοτικός οκος «Θεόγνωστος» μς δίνει τήν φορμή καί τήν δυνατότητα νά πλουτίσουμε ψυχικά καί μς προσανατολίζει πρός μία νώτερη ζωή, πρός μία λοκλήρωσι τς ν Χριστ ζως μας σέ ψηλότερες ναβάσεις πρός δόξα Θεο καί πρός φέλεια λων μας, γιά τό καλό λοκλήρου το κόσμου, τόν ποον στηρίζουν στήν νοδική πορεία του λοι ο δίκαιοι καί ο συχνά προσευχόμενοι, φ᾿ σον προσευχή εναι δύναμις το κόσμου».
Κλίνουμε λοιπόν τήν κεφαλή μας μέ μπιστοσύνη, μέ λπίδα καί μέ χαρά πάνω στίς σελίδες ατο το βιβλίου, πό τό ποο παίρνουμε κάθε τι τό ξεχωριστό γιά τήν πνευματική μας πρόοδο πρός τόν Θεό καί πρός πέρβασι τς καταστάσεώς μας στήν ποία ερισκόμεθα. Καί, ταν θά ασθανθομε τήν φέλεια π᾿ ατά τά ποα μάθαμε καί ζήσαμε, νά στρέφουμε τήν προσοχή μας μέ εγνωμοσύνη καί σ᾿ ατούς πού συνήργησαν ενοϊκά γιά νά κδοθ ατό τό βιβλίο πρός ψυχική μας φέλεια.
ρχιμανδρίτης Θεόφιλος  Παραϊάν
ερά Μονή Σίμπατα ντε Σιούς
Φαγκαρς Σιμπίου Ρουμανίας

ζωή το σίου Γέροντος ρσενίου Μπόκα

Πανοσιώτατος πατήρ ρσένιος Μπόκα γεννήθηκε τό 1910 στό χωριό Βάτσα ντέ Σούς, δίπλα στήν περιοχή Μπράντ το νομο Χουνεντοάρα πό ρθοδόξους καί εσεβες γονες, τόν ωσήφ καί τήν Χριστίνα.
ταν μητέρα του, μεινε γκυος στόν ωάννη, (διότι ατό τό νομα λαβε στό βάπτισμά του π. ρσένιος)  νειρεύθηκε τι λαμπε στήν κοιλιά της πότε λιος καί πότε σελήνη καί πάντοτε σκεπτόταν καί ναρρωτιόταν τί παιδί θά εναι ατό πού θά γεννηθ.
Κάποιο καιρό πέθανε πατέρας του ωσήφ, μητέρα του μεινε χήρα σέ νέα λικία, ν μητέρα της τήν πίεζε νά πανδρευθ γιά δεύτερη φορά.
Ατός δεύτερος γάμος τς μητέρας του στενοχωροσε πολύ τόν υό της ωάννη, ποος πλέον δέν θελε νά πηγαίνη στό σπίτι του, γι᾿ ατό καί μητέρα του γιά πολλά χρόνια δέν ξερε τίποτε γι᾿ ατόν.
Πατήρ μς διηγετο τι πατέρας του, ποος γνώριζε τήν τέχνη το ποδηματοποιο, τόν μάθαινε κι ατόν νά καρφώνη καρφιά στό ξύλο, λλά ατός μή χοντας τήν ναγκαία δεξιοτεχνία, τά σπαζε  το λύγιζαν καί τότε πατέρας του τόν κτυποσε μέ τό λουρί πού κόνιζε τίς φαλτσέτες το μαγαζιο του.
Εχε καί μία δελφή, πού νομαζόταν Κωνσταντινιά, λλά πέθανε νέα. γιαγιά του ννα, το καί ατή πολύ πιστή χριστιανή καί θαψε τήν γγόνα της σ᾿ να τόπο πολύ ραο καί ψηλό. κε στόν τάφο της κτισε καί κκλησούλα, λέγοντας τι, άν δελφός της ωάννης γίνη ερεύς, θά λειτουργ στήν κκλησούλα καί θά χη δίπλα καί τήν δελφή του.
τσι, ταν ωάννης μεγάλωσε καί τελείωσε καί τό σχολεο, μετέβη στό φημισμένο λύκειο «βραάμ Γιάνκου» τς πόλεως Μπράντ, πού εναι να πό τά πέντε κτιτορικά σχολεα το μεγάλου μητροπολίτου το ρντεάλ νδρέα Σαγκούνα.
Τό τος 1929 τελείωσε ατό τό Λύκειο ριστος μεταξύ τν ρίστων καί πονομαζόμενος μεταξύ τν συμμαθητν τους ς «" γιος» γιά τήν ποφασιστικότητα, σταθερότητα καί πιμέλεια τς ζως του. 
Τόσος το σεβασμός τν συμμαθητν του πρός τό πρόσωπό του, στε μέ τήν εκαιρία κάποιας ορτς στήν πλατεα τς πόλεως, ο ριστοχοι κείνου το τους μέ πικεφαλς τόν ωάννη καί τόν διευθυντή τους, καθηγητή Κάνδιδο Τσιοκάν, πιστρέφοντες στήν πύλη το Λυκείου τους στεφάνωσαν τόν ωάννη μέ να κλαδί λις σάν δεγμα τς γίας ζως του καί τς πιδόσεώς του στά μαθήματα. 
ταν κάποτε νας πό τούς μαθητές τοιμαζόταν νά πάρη να φυντάνι καί νά τό φυτεύση τιμς νεκεν, διευθυντής τόν σταμάτησε καί το επε:  «χι, λλά ωάννης Μπόκα θά φυτεύση τό δενδρύλλιο».
Μ᾿ ατήν τήν προετοιμασία καί τίς λαμπρές σπουδές πού καμε, στήν συνέχεια γράφτηκε στήν θεολογική καδημία το Σιμπίου, πού λέγεται «νδρεϊάνα», πρός τιμήν το μητροπολίτου νδρέου.
κε χι μόνο σπούδασε τήν θεολογία, λλά πεδόθη καί μέ συνήθη ζλο στήν προσωπική πνευματική του ζωήπί πλέον γάπησε καί τίς τέχνες. μαθε τήν κκλησιαστική μουσική, νά παίζη λαοτο καί σκήθηκε πιμελς στήν γιογραφία. Μέ τήν γιογραφία σχολετο διωτικά σάν φοιτητής σ᾿  να δωματιάκι πλησίον το φαρμακείου τς καδημίας. 
δ τόν νεκάλυψε γιά τά προσόντα του διαπρεπής καθηγητής Νικόλαος Ποποβίτσι, μετέπειτα πίσκοπος τς παρχίας ράντεα, ποος τόν στειλε μέ ποτροφία τς Μητροπόλεως Σιμπίου στή σχολή Καλν Τεχνν το Βουκουρεστίου.
κε κολούθησε καί μαθήματα ατρικς.
 λλ᾿ μως δέν πουσίαζε ποτέ πό τά νδιαφέροντα μαθήματα ρθοδόξου πνευματικότητος το π. Νικηφόρου Κραϊνίκ, μέ τόν ποον εχε συνδεθ πολύ. μητροπολίτης Νικόλαος Μπάλαν τότε σχολήθηκε μέ τήν δρυσι καί λειτουργία, δίπλα στό μοναστήρι Σίμπαντα ντε Σιούς, νός μοναχικο σεμιναρίου, που γένοντο δεκτοί, κτός τν μοναχν, κατ᾿ ξαίρεσι καί  μερικοί εσεβες λαϊκοί νέοι.
π. ρσένιος  μέ πρότασι το νωτέρω Μητροπολίτου Νικολάου, κάρη μοναχός στό μοναστήρι Σίμπαντα ντέ Σιούς τό 1939, που καί χειροτονήθηκε ερεύς πό τόν διο. 
Μετά πό να χρόνο, Μητροπολίτης τόν στειλε στήν λλάδα, στό γιον ρος γιά νά τελειοποιήση τίς γνώσεις του γύρω πό τήν μοναχική τάξι καί τήν ν πνεύματι ζωή τς ρθοδόξου κκλησίας. Φθάνοντας κε καί μή γνωρίζοντας κανέναν-λεγε διος-μπκε σ᾿ να δάσος καί προσευχόταν πολύ στόν Σωτρα Χριστόν νά το στείλη στόν δρόμο του να πνευματικό δηγό, λλά Κύριος πό θεία οκονομία δέν το στειλε. 
Γνωρίζοντας π. ρσένιος τι Κύριος χει μία καλή Μητέρα, ποία προσεύχεται γιά λο τόν κόσμο, τήν παρεκάλεσε μέ δάκρυα νά το ποδείξη να νθρωπο-δηγό γιά νά τόν διδάξη τά τς καλογερικς ζως γιά τήν σωτηρία του, πως μς λεγε διος. Καί πράγματι λθε δια Κυρία Θεοτόκος, τόν πρε πό τό χέρι, τόν νέβασε σ᾿ να ψηλό βουνό, τό ποον το νάμεσα σέ δύο μεγάλες χαράδρες, που το φοβερό νά βλέπη κανείς κάτω. 
το τόσο πόκρημνο καί κοφτερό, στε δέν μποροσε νθρωπος νά περπατήση μέ γυμνά τά πόδια του. Κυρία Θεοτόκος τόν νέβασε στήν κορυφή το ρους κείνου καί τόν φησε στήν ποιμαντική φροντίδα νός γίου πού ζοσε κε σ᾿ ατόν τόν τόπο, πρίν πό 100 χρόνια. Κατόπιν Μητέρα το Θεο γινε φαντη.
  Κυρία Θεοτόκος τόν νίσχυσε νά μείνη νηστικός πί 40 μέρες καί στό διάστημα ατό διδάχθιηκε πό τόν γιο ,τι εχε νάγκη γιά τήν μοναχική ζωή.
Μετά πό τό διάστημα ατό τν 40 μερν πάνω στήν κορυφή κείνη το γίου ρους, πέστρεψε στήν Ρουμανία, στό μητροπολιτικό Κέντρο το Σιμπίου, που μεινε περισσότερο πό να χρόνο.
Στήν καδημία ατή πηρετοσε τότε ς διευθυντής καί καταγόμενος πό κείνη τήν παρχία π. Δημήτριος Στανιλοάε, μέ τόν ποον π. ρσένιος κατά τρόπον οκεον καί φιλικόν συζητοσε γιά τήν γραμμή το θωνικο συχασμο. Το φερε πολλά φιλοκαλικά χειρόγραφα πό τό γιον ρος, τά ποα μελετοσε μέ λαχτάρα   π. Δημήτριος Στανιλοάε, τά μετέφρασε καί τά σχολίασε, πραγματοποιώντας μέ τήν βοήθεια το π. ρσενίου τήν κτύπωσι τν πρώτων τόμων τς Φιλοκαλίας, τν ποίων τό ξώφυλλο φιλοτέχνησε π. ρσένιος. 
σάκις ερες τν γειτονικν νοριν τς Μονς Σίμπαντα  ντε΄Σιούς ρχοντο νά δον καί νά κούσουν τόν π. ρσένιο, κενος πιανε ατή τήν εκαιρία καί τούς μιλοσε γιά τήν φιλοκαλία καί τούς δινε τά πρτα κτυπωθέντα βιβλία. Ατοί ο ερες σαν καί ο πρτοι ναγνστες τς Φιλοκαλίας.
Στό μοναστήρι το μάρτυρος Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου (Σίμπατα ντε Σιούς) φωτίσθηκε πό τήν χάρι το γίου Πνεύματος, καί προικίσθηκε μέ τό χάρισμα τς προοράσεως. Καί μόνο πού θά σέ ντίκρυζε, ασθανόσουν τι μπαινε στά βάθη τς ψυχς σου σάν τό  λεκτρικό ρεμα. Σέ καθήλωνε καί σο πεκάλυπτε τούς λογισμούς σου, τίς μαρτίες καί τά ργα πού εχες κάνει. Δηλαδή γνώριζε λη τήν ζωή σου καί σέ καλοσε μέ τό νομά σου.
Στήν μονή ατή ργάσθηκε μέχρι τό 1948. λοι ο Πιστοί τόν νεγνώριζαν σάν να ξαιρετικό κληρικό, στολισμένον μέ διαίτερα χαρίσματα πό τόν Θεό.
λόγος του το ποφασιστικός, ματιά του διεισδυτική, τό μάτι τς ψυχς του διορατικό καί εχε τέτοια φυσικά χαρίσματα, τά ποα θεσε στήν πηρεσία το νθρώπου καί τς κκλησίας το Χριστο.
Στό μοναστήρι ατό π. ρσένιος χρημάτισε γούμενος, λλά δέν πιθυμοσε νά χη κάποιο πίσημο νομα. πωσδήποτε το μεγάλος πατήρ γιά λα τά θαυμαστά ργα τά ποα μποροσε μέ τήν θεία βοήθεια νά κάνη. Ξεπερνοσε τούς πάντες πό πάσης πόψεως καί στήν μόρφωσι καί στήν ντίληψι καί στίς δυνατότητες γνώσεως καί ρεύνης. Πραγματικά το νας νθρωπος χαρισματοχος καί νώτερος λων.
Στά βουνά τς μονς Σίμπαντα ντέ Σιούς, μέ τήν βοήθεια μερικν χριστιανν, σκάλισε Πατήρ, να πέτρινο κελλί. Σέ να τόσο μεγάλο ψόμετρο 1700 μέτρων φυσικά δέν πρχε  νερό. Τότε πρε π. ρσένιος να τρυπάνι καί τρυπώντας τόν βράχο, ξλθε φθονο καί γευστικό νερό, πως βγκε μέ τήν προσευχή το προφήτου Μωϋσέως στήν ρημο. Ατό τό νερό τρέχει μέχρι σήμερα.
 κόμη καί κάτω στήν πεδιάδα, που εναι τό μοναστήρι, δωσε ντολή Πατήρ καί σκαψαν ργάτες. ξλθε νερό μέ τίς προσευχές του, τό ποο πίνουν ο νθρωποι  καί δοξάζουν τόν Θεό. Πολλοί μέ τήν πίστι στόν Θεό, πίνοντας π᾿ ατό τό νερό, θεραπεύονται  πό διάφορες ρρώστειές τους. Ατό γίνεται μέχρι σήμερα. κε δίπλα κτισαν καί να μικρό κκλησάκι, που πηγαίνουν ο Πιστοί γιά νά προσκυνήσουν καί νά προσευχηθον.
Ο Πιστοί τακτοποιοσαν τά θέματα τς ζως τους σύμφωνα μέ τήν γνώμη το Πατρός, ποος εχε τήν πάντησι τοιμη γιά τόν καθένα μέ τόν θεο φωτισμό.
Τώρα νά ξιστορήσουμε μερικά πό τά θαυμαστά ργα του (θά μποροσα νά τά νομάσω θαύματα), διά τν ποίων Θεός πεκάλυψε σέ πολλούς ελαβες Χριστιανούς τι π. ρσένιος το προφήτης τν μερν μας.
φ᾿ του χειροτονήθηκε ερεύς καί λαβε καί τήν ελογία νά ξομολογ, συχνά στήν ξομολόγησι λεγε στούς νθρώπους πού ρχοντο τά νεξομολόγητα μαρτήματά τους (τά ποα ατοί τά κρυβαν τά ξεχνοσαν) καί μόνο σέ μερικούς δινε τήν ελογία νά κοινωνήσουν τν χράντων Μυστηρίων. 
Εχε τό χάρισμα πό τόν Θεό π. ρσένιος καί βλεπε τήν σωτερική κατάστασι τν νθρώπων κι ατά πού εχαν κάνει στήν ζωή τους καί ατά πού θά τούς συμβον.
Βλέποντας μως Πατήρ τι πολλοί π᾿ ατούς, πού ξωμολογοντο, δέν λλαζαν τόν τρόπο τς ζως τους, λλά συνέχιζαν μέ τίς κακές πιθυμίες τους καί τά μαρτήματά τους καί γνωρίζοντας τι θά εναι γγυητής γιά τήν σωτηρία τν ψυχν τους στήν Μέλλουσα Κρίσι, παρεκάλεσε τόν Θεό νά το ποκαλύψη γιά ποιά ατία ο νθρωποι δέν φήνουν τίς μαρτίες τους.
Καί μία μέρα, καθήμενος σ᾿ να κάθισμα στόν κπο το μοναστηριο καί κυττάζοντας πρός τό βουνό, βλέπει τι μφανίσθηκε στήν κορυφή το βουνο να μεγάλο σύννεφο, μαρο καί σκοτεινό καί μέσα σ᾿ ατό κουγόταν φασαρία καί πολύς θόρυβος. 
ντικρύζοντας μέ περισσότερη προσοχή, παρετήρησε τι ξαφνικά τό σύννεφο χωρίσθηκε σέ δύο μέρη καί στό μέσον το συννέφου, φάνηκε κορυφή το βουνο, που πρχε βασιλικός θρόνος περικυκλωμένος πό φωτιά καί σατανς νά κάθεται κε χοντας γύρω του πολλούς δαίμονες. 
κουσε τότε π. ρσένιος τόν ωσφόρο νά λέγη στούς δαίμονες:
-Ποιός πό σς εναι πιτήδειος νά ερη να πονηρό λογισμό, τόν ποον νά  ψιθυρίσουμε στόν νο τν νθρώπων γιά νά τούς λκύσουμε πρός τό μέρος μας κι τσι νά κερδίσουμε πολλές ψυχές, νά κάνουμε μία βασιλεία μεγαλύτερη πό κείνη το Θεο, διότι λίγος καιρός κόμη μς μεινε.
Τότε μφανίζεται νας διάβολος. Προσκύνησε τόν ρχηγό του μέχρι το δάφους καί το επε:
-ξοχε το σκότους ρχηγέ, ερκα κατάλληλο νά ψιθυρίσω στούς νθρώπους τόν λογισμό τι δέν πάρχει Θεός.
Τότε ρχισατανς το επε: Δέν εναι πολύ καλή ατή πονηριά σου, διότι μπορομε νά κερδίσουμε περισσότερους μέ λλο τρόπο. ς λθη κάποιος λλος.
λθε δεύτερος καί το επε:
-ξοχε το σκότους ρχηγέ, γώ προτείνω, νά τούς φήσουμε νά πιστεύουν στόν Θεό, λλά νά τούς ψιθυρίσουμε τι δέν πάρχει, οτε παράδεισος οτε κόλασις καί τι ζωή ατή πάρχει μόνο μέχρι το τάφου.
ρχισατανς, μετά πό ρκετή περίσκεψι το επε:
Οτε μ᾿ ατή τήν πονηρή σκέψι θά μπορέσουμε νά κερδίσουμε πάρα πολλούς, διότι Χριστός, ταν νυψώθηκε στούς ορανούς, επε στούς μαθητές Του: «ν τ οκί το Πατρός μου μοναί πολλαί εσι...καί άν πορευθ καί τοιμάσω μν τόπον, πάλιν ρχομαι καί παραλήψομαι μς πρός μαυτόν...» (ωάν.14,2-3). κόμη εναι ρκετά ριζωμένη ατή πίστις στό νο τν νθρώπων τι πάρχει Θεός καί Ατός θά τούς νταμείψη κατά τά ργα τους. Λοιπόν, ς λθη λλος.
ρχεται τρίτος καί λέγει, φο πρτα τόν προσκύνησε μέχρι το δάφους:
- ξοχε το σκότους ρχηγέ, γώ προτείνω καλλίτερα νά παινομε τούς νθρώπους γιά τήν πίστι τους στόν Θεό, στήν παρξι το παραδείσου καί τς κολάσεως, στήν τελική Κρίσι, λλά ταυτόχρονα, χωρίς διακοπές νά τούς ψιθυρίζουμε: «Μή βιάζεσθε νά μετανοήσετε. 
φστε ατό τό ργο στά γεράματά σας, διότι θάνατος θ᾿ ργήση. Τώρα νά χαίρεσθε τίς πολαύσεις τς ζως, νά κανοποιτε λες τίς σαρκικές σας πιθυμίες, διότι χετε ρκετό χρόνο μπροστά σας»! Καί κάνοντας μες τά δελεαστικά μαγικά μας ργα, δέν θά καταλαβαίνουν ατοί πότε περνάει καιρός καί ρχεται τό τέλος τους. θάνατος θά ρχεται ξαφνικά καί θά τούς ερίσκει προετοίμαστους καί τότε ατοί θά εναι γιά πάντα δικοί μας.
Τότε ρχισατανς κούνησε τό κεφάλι του κανοποιητικά. γρύλισε πό μία διαβολική χαρά καί μέ μία βιαστική λαχτάρα τούς επε:
-Πηγαίνετε καί κάνετε, πως κούσατε πό τόν συνάδελφό σας!
τσι, μόνο τυπικά καί γιά τά μάτια το κόσμου κπληρώνουν ο νθρωποι τά χριστιανικά τους καθήκοντα, φ᾿ σον σέ κάθε στιγμή ο πονηροί δαίμονες τούς ψιθυρίζουν δελεαστικά γιά τίς πολαύσεις ατο το κόσμου καί ο νθρωποι πακούουν. Δέν λλάζουν τήν τακτική τους καί συνεχίζουν νά κανοποιον τίς πιθυμίες τους καί τίς μαρτίες τους, περιφρονώντας τίς πατρικές συμβουλές καί τήν ληθινή μετάνοια, στω καί στά γεράματά τους.
Μέ τό χάρισμα τς προοράσεως μέ τό ποον τόν προίκισε Θεός πρόσεχε στά βάθη τν καρδιν τν νθρώπων μέ μία μοναδική κρίβεια σ᾿ ατούς πού ρχοντο νά τόν συμβουλευθον.
Κάποια μέρα λθε σ᾿ ατόν μία κοπέλλα μέ τόν λογισμό νά τόν πειράξη, λλά πατήρ τς επε: «σύ, κορίτσι μου, βλέπε τι σέ ζητε Νυμφίος καί τοιμάσου διότι εναι καθ᾿ δόν καί ρχεται νά σέ πάρη». Καί μετά πό μερικές μέρες λθε Νυμφίος (διά το θανάτου) καί τήν παρέλαβε.
Σέ δύο νέους πού θελαν νά νυμφευθον τούς επε: Νά μή νυμφευθτε διότι εσθε δέλφια. Καί πράγματι σαν δέλφια κατά σάρκα.
λλοτε, στό τέλος μις Θείας Λειτουργίας, πού λειτουργοσε σ᾿ να κκλησάκι το δάσους, λθαν δύο οκογένειες πό τό γειτονικό μώνυμο χωριό Σίμπατα ντέ Σιούς. μία εχε να γυιό καί λλη μία κόρη καί επαν στόν π.ρσένιο:
-Πάτερ, ο νέοι ατοί θέλουν νά νυμφευθον.
ντικρύζοντάς τους καί τούς δύο  επε στόν νέο Πατήρ:
-Παιδί μου, ψάξε νά ερης λλη κοπέλλα, διότι πολύ μοιάζεις μ᾿ ατή τήν κοπέλλα.
πιστρέφοντας Πατήρ στά γειτονικά κενα χωριά, επε στούς γονες τν δύο παιδιν:
-σες δέν βλέπετε τι μοιάζουν πολύ σάν δέλφια; Εναι μεγάλη μαρτία νά νυμφευφθον, ν εναι δέλφια.
Τότε νέος επε πρός τόν π.ρσένιο:
-Τήν μαρτία ατή θά τήν πάρουμε πάνω μας μες, πάτερ!
Τί συνέβη στήν συνέχεια; νυμφεύθηκαν καί τό πρτο παιδί τους γεννήθηκε ερωστο, τό δεύτερο καί τό τρίτο κωφάλαλα, τό λλο, εχε πιληψία καί μετά πό λίγο καιρό πέθανε. Μετά πό λίγα χρόνια τό πρτο παιδί τους σκοτώθηκε σέ τροχαο τύχημα πού συνέβη ξω πό τό μοναστήρι Σίμπατα ντε Σιούς.
  σύζυγος το νέου κείνου, πού επε τι θά ψηφήση τήν μαρτία, ρρώστησε καί πάντοτε ρωτοσε τόν αυτό της: «Γιατί ποφέρω τόσο πολύ;» λθε στό μοναστήρι Σίμπατα ντέ Σιούς γιά νά πιτελέση 40 Λειτουργίες καί νά ποκαλύψη Θεός ποιά εναι νοχή της καί ατία ατν τν μεγάλων παιδεύσεων, πού έξέσπασαν πάνω τους.
ταν συνεπληρώθησαν ο 20 Λειτουργίες σκέφθηκαν νά φέρουν καί τά πόλοιπα χρήματα γιά νά κάνουν καί τίς πόλοιπες. Βλέποντας πενθερά της τι νεχώρησε νύμφη της πό τό μοναστήρι, βγκε μπροστά της νά τήν συναντήση. ταν συναντήθηκαν, νύμφη τς επε:
-Μαμά, γιατί λθες μπροστά μου;
πενθερά της, λεγχομένη πό τήν συνείδησί της τς επε:
-σύ, Βιορίκα, φυγες τώρα πό τό μοναστήρι καί πς νά φέρης χρήματα γιά τίς πόλοιπες Λειτουργίες, λόγ τν πολλν συμφορν σου! γώ μως δέν μπορ λλο νά πομείνω καί λθα νά σο επ, τι σύ καί νδρας σου εσθε κατά σάρκα δέλφια!
Τότε κοπέλλα ρχισε νά κλαίη καί τς επε:
-Γιατί δέν μέ κατέστησες προσεκτική τότε καί δέν μο επες τήν λήθεια; Βλέπεις, τι παληθεύθηκαν τά λόγια το π. ρσενίου;
Μιά λλη φορά λθε μία γυνακα καί επε στόν Γέροντα τι χασε τι τς κλεψαν 20.000 λέϊ.  λλά Πατήρ, πρίν το επ κείνη τό πρόβλημά της, τς τό νεκοίνωσε διος τι μέ τά χρήματα ατά πρεπε νά πληρώση γιά νά γεννηθον δύο παιδιά της, καί τά δύο κορίτσια, καί τι πό τότε καί στό ξς δέν θά χη προκοπή τό σπίτι της, διότι ο ψυχές τν παιδιν ατν, τά ποα σκότωσε μέ κτρωσι, ζητον τήν κδίκησι πό τούς γονες τους.
Ατούς πού κλέπτουν χρήματα, τούς πεκάλυπτε. Τίς γυνακες πού βάφονται τίς μάλωνε σκληρά.  Τούς καπνιστές τούς πηγόρευε πάλι νά καπνίζουν. Τούς ερες, πού κάπνιζαν τούς μάλωνε πολύ αστηρά καί τούς λεγε:
-σες εσθε ο χριστοφόροι πού κοινωνετε τόν Χριστό καί Τόν χετε πάντοτε μέσα σας; Καί πς βάζετε τσιγάρο στό στόμα σας, ν πρό λίγου μεταλάβατε τόν Χριστό; Φωτιά δίνετε στόν Χριστό, φωτιά θά σς δώση καί θά σς καύση καί κενος!
Στόν καιρό το πολέμου ρχοντο νέοι, ο ποοι πρεπε νά ναχωρήσουν γιά τό μέτωπο. Σέ μερικούς δινε νά το φιλήσουν τό χέρι, πρίν ναχωρήσουν, ν σέ λλους δέν τούς τό δινε. Σ᾿ ατούς πού δέν τούς τό δινε, τόν ρωτοσαν:
-Πάτερ, γιατί σ᾿ μς δέν δωσες τό χέρι νά τό σπασθομε; Καί Πατήρ τούς παντοσε:
᾿  σς θά συναντηθ πάλι, λλά μέ τούς λλους χι.
Καί πράγματι, σοι το σπάζοντο τό χέρι, πέθνησκον στόν πόλεμο.
μητέρα το π. ρσενίου, ποία δέν γνώριζε τίποτε γι᾿ ατόν, κούοντας τι στό μοναστήρι Σίμπατα ντέ Σιούς εναι νας πατήρ, ποος κατάγεται πό τήν περιοχή Μπράντ τς Χουνεντοάρας, λεγε: Σίγουρα ατός εναι τό παιδί μου καί πρε τό τρανο νά τόν συναντήση. Πατήρ μέ τό προορατικό χάρισμα πού εχε, τήν εδε νά ρχεται καί στειλε να χριστιανό μέ τό κάρρο στόν σταθμό.
 Το επε ν τ μεταξύ τί ρα φθάνει τό τρανο καί σέ ποιό τροχιόδρομο θά σταματήση. ταν φθασε τό τρανο, πόρτα το βαγονιο μέ τό ποο ρχόταν μητέρα του, σταμάτησε κριβς κε πού περίμενε καροτσιέρης. Κατεβαίνοντας μητέρα του, τόν ρώτησε πς μπορε νά πάη στό τάδε μοναστήρι καί κενος τς επε: «λα μαζί μου, διότι γιά σς μ᾿ στειλε Πατήρ»!
Τήν μέρα τς ορτς το γίου Πνεύματος,  ρχεται πολύς κόσμος καί να γημα στρατο στό μοναστήρι, πού ορτάζει. τέλεσαν τόν ρθρο μέσα στήν  μικρή κκλησία τς μονς καί Πατήρ επε, πειδή ο Χριστιανοί σαν πολλοί, νά τελεσθ Θ. Λειτουργία ξω, σέ εδικό Βμα πού πρχε γιά τόν σκοπό ατό. ταν Πατήρ ερίσκεττο στήν ραία πύλη , νας ψάλτης, πού στεκόταν δίπλα του, ξεπλάγη κάποια στιγμή καί τόν φώναξε:
-λλοίμονό σου, Πάτερ!
-  Πατήρ τόν σταμάτησε λέγοντάς του:
-Τί εναι;
-Πάτερ, εσαι περικυκλωμένος πό φωτιά.
το τό Πνεμα τό γιον ν εδει πυρίνων γλωσσν. Καί το επε κατόπιν Πατήρ: «Κι γώ ασθανόμουν τι ερισκόμουν μέσα σέ φλόγες»!
ταν κάποτε διάβασε τήν εχή τς μεταβολς τν Θείων Δώρων σέ Σμα καί Αμα Χριστο, λθε να πουλάκι καί μελώδησε τρες φορές πάνω στήν γία Τράπεζα καί κατόπιν πέταξε  ξω.
πως επαμε σπούδασε καί τήν γιογραφία. γιογράφησε μία κκλησία πάρα πολύ ραία στήν περιοχή Ντραγκανέσκου το Βουκουρεστίου, που πολύς κόσμος πηγαίνει κε νά προσκυνήση καί νά θαυμάση ατή τήν ερά τέχνη του.
Κάποιος Χριστιανός πού τόν γνώριζε τότε καί πολύ τόν γάπησε γραψε τά ξς γιά τό πρόσωπό του: «Τό τος 1959 π. ρσένιος Μπόκα μεταφέρθηκε μέ κρατική ντολή δίπλα στό Βουκουρέστι, γιά νά γιογραφήση τήν κκλησία το χωριο Ντραγκανέσκου.
Στό χωριό ατό μεινε Πατήρ 10 χρόνια, πως καί στίς Μονές Σίμπαντα καί Πρισλόπ, που μεινε πό 10 χρόνια. Κατέβαιναν ο γυνακες πό τά ρεινά τους σπίτια καί το φερναν φαγητό. Ο νδρες φηναν τίς δουλειές τους καί ρχοντο νά τόν βοηθήσουν στήν γιογράφησι καί νακαίνισι τς κκλησίας...
Πατήρ ερίσκετο σέ συνεχ πιτήρησι πό τήν θνική σφάλεια. κόμη, κι ν τόν βλεπαν νά μς κάνη κάποιο νεμα μέ τήν ματιά του, μες ξέραμε τι κενο τό βράδυ δέν θά το δυνατόν νά συναντηθομε μαζί του μυστικά. Στό διαμέρισμα, πού τόν εχαν καί μενε, σέ να οκοδομικό τετράγωνο το Βουκουρεστίου, πηγαίναμε κε, σάκις το δυνατόν.
 Καί κενος μς δίδασκε πς νά προσευχώμεθα, μς δινε αστηρές ντολές νά μήν φήνουμε τίς νηστεες τς κκλησίας μας, νά μή ξεχνμε τά κκλησιαστικά μας καθήκοντα καί λεγε στόν καθένα μας τί πρεπε νά κάνη...»
ρχοντο πίσης πολλοί φοιτητές  τς θεολογικς σχολς, καί  τόν ρωτοσαν:
-Πάτερ, κόσμος εναι πολύ δύνατος στήν πίστι καί, άν μες γίνουμε ερες, θά μς ζητον πιχειρήματα γιά τήν παρξι το Θεο. Πς μες μπορομε νά τούς δίνουμε καλές καί σαφες ποδείξεις;
Καί Πατήρ τούς παντοσε:
Ο καλλίτερες ποδείξεις γιά τήν παρξι το Θεο πρέπει νά εναι ο ζωές μας, τσι πως τό πεδείκνυαν ο γιοι Πατέρες καί μς λέγει καί πόστολος Πέτρος: «γιοι γίνεσθε, τι γώ γιός εμι» (Α΄Πέτρ.1,16) καί «τι γώ εμι Κύριος ναγαγών μς κ γς Αγύπτου εναι μν Θεός, καί σεσθε γιοι, τι γιος εμι γώ Κύριος» (Λευϊτ.11,45).
π. ρσένιος γνώριζε, μόνο πό τήν ξωτερική τους μορφή, τήν σωτερική κατάστασι τν νθρώπων καί ποιοί σώζονται. Σ᾿ ατούς πού προσεύχονται διάκοπα καί χουν νο Χριστο, ζωγραφιζόταν στήν μορφή τους μορφή το Χριστο καί Πατήρ βλεπε τόν Χριστό στά μάτια ατν τν πιστν Χριστιανν.
Μετά τό τος 1948 πό τό Σίμπαντα ντέ Σιούς νεχώρησε γιά τό μοναστήρι Πρισλόπ κατ᾿ ντολήν το μητροπολίτου Μπάνατ κ. Νικολάου Μπάλαν. Τό μοναστήρι ατό εναι κτίσμα το σίου Νικοδήμου πό τήν Μονή Τισμάνα, ποος χρημάτισε καί Πρωτεπιστάτης το γίου ρους, ντας τότε μοναχός στήν Μονή Χιλιανδαρίου.
Στό μοναστήρι Πρισλόπ μεινε π. ρσένιος μέχρι τό 1959. Κατόπιν μέ τό διάταγμα περί  ποχρεωτικς ξώσεως λων τν μοναχν πό τά μοναστήρια τους, συνελήφθη, καταδιώχθηκε, φυλακίσθηκε καί κατόπιν μεταφέρθηκε νά ργασθ στά οκοδομικά ργα γιά τήν κατασκευή καναλιο στόν Δούναβι ποταμό. Μετά τόν διωγμό ατόν πού κράτησε περί τά τρία περίπου χρόνια, π. ρσένιος πελευθερώθηκε καί μέ ντολή το μητροπολίτου Νικολάου λθε στό πρτο μοναστήρι του, τό Σίμπαντα ντε Σιούς. Μετ᾿ λίγον Πατήρ παρεκάλεσε τόν Μητροπολίτη νά τόν φήση νά πιστρέψη στό Πρισλόπ, πργμα πού γινε.
κε π. ρσένιος το φημέριος καί Πνευματικός στίς μοναχές. Τό θεϊστικό καθεστώς, πού παρακολουθοσε τά πάντα, νησύχησε γιά τίς δραστηριότητές του καί τόν διέταξε νά κλεισθ στό σπίτι του. πειδή μως δέν εχε σπίτι, νεχώρησε γιά τό Βουκουρέστι καί ργάσθηκε στό ργαστήριο γιογραφίας το Πατριαρχείου σάν γιογράφος.
Στό Βουκουρέστι μεινε μέχρι τό 1989, τος τς σίας κοιμήσεώς του. Τρία χρόνια πρίν πό τήν σία κοίμησί του π. ρσένιος επε, τι πομένουν κόμη τρία Πασχάλια καί πράγματι, μετά πό τρία χρόνια κοιμήθη. προφήτευσε τήν πτσι το κομμουνιστικο καθεσττος, τήν ξέγερσι το ρουμανικο λαο ναντίον τν θέων καί να μνα πρίν τήν ξέγερσι, κοιμήθη.
Δηλαδή πανάστασις γινε τέλη Δεκεμβρίου το 1989 καί ατός κοιμήθη στίς 29 Νοεμβρίου το δίου τους σέ λικία 79 τν στήν μονή Σινάϊα. τάφη στήν μονή Πρισλόπ στίς 4 Δεκεμβρίου. Καί μετά τήν σία κοίμησί του μεινε στίς ψυχές καί στίς μνμες τν Χριστιανν, ο ποοι μέχρι τώρα τόν μνημονεύουν καθημερινά σ᾿ λες τίς ερές Λειτουργίες.
Δέν εχε ποτέ τήν πρόθεσι νά μονοπωλ τήν ποιμαντική διακονία του γιά τήν λήθεια τς χριστιανικς πίστεως, λλά ντιθέτως, χαιρόταν νά κούη τι νας λλος πό τούς λειτουργούς τς κκλησίας διεκρίνοντο στήν διαποίμανσι τν ψυχν καί ζοσαν μέ πολύ ζλο τήν ερωσύνη τους.
Στό νδρικό μοναστήρι Σίμπαντα καί κατόπιν στό  γυναικεο Πρισλόπ, πολλές φορές ρωτοσε τά πλήθη τν Πιστν πού ρχοντο:
-πό πο εσθε;
κενοι το παντοσαν καί κενος πάλι:
-Γιατί λθατε δ; Πηγαίνετε στόν π. Ν. στόν π. Μ. Εναι καλοί κληρικοί καί μάλιστα καλλίτεροι πό μένα.
Πόσο μεγάλη το ταπείνωσις καί μετριοφροσύνη του!
τάφη μέ τήν συμμετοχή χιλιάδων λαο καί δεκάδων Κληρικν στό μοναστήρι τν Καλογραιν του. να θαυμαστό καί συνεχές σημεο πού συμβαίνει στόν τάφο του, δηγε χιλιάδες Χριστιανούς κε γιά νά προσευχηθον καί νά λάβουν τήν θεραπεία καί τή λύσι στά προβλήματά τους. Ποιό εναι ατό τό σημεο;
ν τόν χειμνα παγωνιά κε φθάνει στούς 20 βαθμούς πό τό μηδέν, τά λουλούδια πού χουν φυτρώσει στόν τάφο του οδέποτε μαραίνονται καίγονται πό τήν παγωνιά! Χειμνα-καλοκαίρι τάφος του εναι πάντα νθισμένος καί μυρωμένος πό τά πολύχρωμα λουλούδια. Συνδιασμένες καί ο μυρωμένες προσευχές τν Πιστν συγκινον τόν Πολυεύ¬σπλαγχνο Θεό μας, ποος δόξασε τόν δολο Του ερομόναχο ρσένιο γιά νά γίνη καί μετά θάνατον τάφος του κολυμβήθρα το Σιλωάμ, χι μέ να θεραπευμένο κατ᾿ τος, λλά κατά δεκάδες...
π. ρσένιος το νθρωπος το Θεο. το καί θά παραμείνη να φς στόν ορανό τς ρθοδόξου ρουμανικς κκλησίας. γοήτευε τά πλήθη τν Πιστν, λων τν λικιν καί τν κοινωνικν τάξεων. διαίτερα τόν γάπησε σπουδάζουσα νεολαία, ποία πιθυμοσε νά γευθ τά πνευματικά του βιώματα καί νεργήματα τς θείας Χάριτος γιά τήν διατήρησι τς νθρωπίνης ξιοπρέπειας καί γιά τόν γνα ναντίον κάθε μποδίου πού τούς κλεινε τήν δό γιά τήν βίωσι τς ληθείας.
Πολλές διδαχές καί ργα θαυμαστά, πού καμε Πατήρ μέ τήν θεία Χάρι, ποκαλύπτονται καί θά ποκαλυφθον στόν καιρό τους. μες μπορομε νά βεβαιώσουμε τι Πατήρ το προορατικός καί θαυμα¬τουργός γιος τν μερν μας, τι βασανίσθηκε πολύ στίς φυλακές καί, ταν ξλθε, ργάσθηκε σάν ποιμήν ληθινός πέρ σωτηρίας το λαο το Θεο. δημιούργησε μεγάλο πνευματικό δεσμό μέ τά πλήθη τν Πιστν, ο ποοι δέν τόν γκατέλειψαν καθόλου, διότι μέ τά περφυσικά δρα πού το εχε χαρίσει Θεός, νίσχυε τούς Χριστιανούς στήν πίστι καί τούς φώτιζε τήν ψυχή μέ τίς θεόσοφες συμβουλές του.
  μακαριστός π. Δημήτριος Στανιλοάε μέ τόν ποον πολύ στενά συνδεόταν,  λεγε γι᾿ ατόν τι: « π. ρσένιος εναι να μοναδικό φαινόμενο στήν στορία το ρθοδόξου ρουμανικο μονα-χισμο».
γραψε να θαυμάσιο βιβλίο, στό ποο περιέχει τίς γνώσεις καί μπειρίες του. Τό πωνόμασε: « δός τς Βασιλείας». Τό γραψε στήν λικία τν 39 τν.
σο ζοσε δέν δημοσίευσε οτε ατό, οτε κανένα λλο βιβλίο του.  Τώρα μως δημοσιεύθηκαν καί θά εναι εχς ργο νά μεταφρασθ καί στήν γλσσα μας τό μνημειδες ατό ργο του « δός τς Βασιλείας». κόμη δέν δεχόταν νά φωτογραφηθ· γι᾿ ατό  κι χουμε λίγες φωτογραφίες του, κυρίως πό τήν νεανική του λικία.
Πολλά θαυμάσια πετέλεσε, τά ποα συγκεντρώνονται, γρά-φονται καί δημοσιεύονται.  Καί χορούς γγέλων κουσε καί μέ τόν νο του στούς ορανούς νέβηκε καί τά οράνια σκηνώματα θεώρησε. ν τήν στιγμή το θανάτου του επε: «Τώρα γνωρίζω πο πηγαίνω...». Καί τσι παρέδωσε τό πνεμα του στά χέρια το ρχιποίμενος Χριστο, τόν ποον γάπησε πό τήν παιδική του λικία.
Καλός Θεός, γνωρίζουμε, τι τόν κατέταξε μεταξύ τν γίων Του. Εθε νά τόν δοξάση καί πί τς γς μέ τήν πίσημη νακήρυξί του σέ γιο το εκοστο αἰῶνος τς ρθοδόξου Ρουμανικς κκλησίας.
Μέ τίς γιες προσευχές το κλεκτο Σου δούλου π. ρσενίου, Κύριε ησο Χριστέ, λέησον καί μς τούς μαρτωλούς. μήν.
εροδιάκονος Δομέτιος
ερά Μονή Σίμπαντα ντε Σιούς
11 ουνίου 1990


Περί ρνήσεως το κόσμου
κόσμος εναι ργο το Θεο. λλά φθορά το κόσμου εναι  ργο τς μαρτίας. Ο μοναχοί φεύγουν πό τήν φθορά το κόσμου, διότι ατή ποσυνθέτει πνευματικά τούς νθρώπους το Θεο. Καί, πειδή φθορά ατή εναι τόσο πολύ νακατωμένη μέ τόν κόσμο, ο μοναχοί ρνονται τόν κόσμο. Ατά ν συντομί.
Πιό κτενέστερα, φυγή πό τόν κόσμο γίνεται ς ξς: Σέ κάποια λικία ξεγείρεται νος μας καί χριστιανική μας συνείδησις. συνείδησις ατή εναι τό διο τό χάρισμα το Βαπτίσματος. π᾿ δ μς καλον δύο φωνές: Θεός καί κόσμος. καθένας μς τραβ πρός τό μέρος του. Θεός μς καλε, μέσ τς συνειδήσεώς μας, ν κόσμος μέσ το σώματός μας. Φθάνοντας σ᾿ ατό τό σταυροδρόμιο χουμε στήν συνέχεια τήν λευθερία νά διαλέξουμε τόν τρόπο τς ζως μας γιά τό μέλλον μας.
άν χουμε νά κάνουμε μιά χριστιανική ζωή στόν κόσμο, βλέπουμε γύρω μας κόμη καί μέσα στό σπίτι μας τι ο κοσμικές συνήθειες καί πασχολήσεις μς νικον καί φθάνουμε στό σημεο νά ζομε καί μες, πως λος κόσμος. άν μως τό κάλεσμα τς συνειδήσεώς μας πρός τόν Θεό εναι πολύ περισσότερο δυνατό π᾿ ,τι το σώματός μας πρός τόν κόσμο, τότε ρνούμεθα τόν κόσμο, πωλομε ,τι χουμε καί ρχόμεθα σ᾿ να μοναστήρι γιά ν᾿ κολουθήσουμε τόν Χριστό.
πομένως, ρνησις το κόσμου εναι μία πρξις τς λεύθερης συνειδήσεώς μας, μία δική μας πεποίθησις. Κανένας λλος λόγος δέν εναι τόσο θεμελιακός, σον ατός.
δού τό πρτο βμα πρός τήν Βασιλεία το Θεο.
Περί ρνήσεως το αυτο μας
«Ε τις θέλει πίσω μου ρχεσθαι, παρνησάσθω αυτόν καί ράτω τόν σταυρόν ατο καθ᾿ μέραν καί κολουθείτω μοι» (Λουκ.9,23).
ρνησις το κόσμου χει δύο βαθμίδες. Στήν πρώτη ρνούμεθα τόν κόσμο ξωτερικά καί μέ κάθε τι μέ τό ποο εμεθα δεμένοι μαζί του. Στήν δεύτερη ρνούμεθα καί λες τίς σωτερικές μας διασυνδέσεις πού εχαμε μέ τόν κόσμο. Ατές εναι τά πάθη, ο φαντασίες καί λες ο προσωπικές μας δυναμίες.
άν μείνουμε στόν κόσμο, γινόμεθα να μέ τόν κόσμο. άν μως θέλουμε ν᾿ κολουθήσουμε τόν Χριστό, τότε πρέπει νά συμπληρώσουμε τήν ρνησι καί πομάκρυνσί μας πό τόν κόσμο μέ τήν ρνησι το αυτο μας πό τίς κοσμικές του ξαρτήσεις. Ατός κόσμος εναι τό γώ, γωϊσμός, εναι γάπη καί παινος το αυτο μας, εναι τόπος καί τρόπος τν πολαύσεων καί δονν. γωϊσμός εναι ρίζα λων τν παθν. ν ρνησις το αυτο μας εναι ποξήρανσις ατς τς ρίζας καί πρώτη προϋπόθεσις πορείας πίσω το Χριστο.
άν ξέλθουμε πό τόν κόσμο, λυτρωνόμεθα πό τούς πειρασμούς τς ράσεως καί κος. τσι, δυνατίζουν σταδιακς καί τά σωτερικά μας πάθη. άν δέν πομακρυνθομε πλήρως πό τήν δύναμί τους, πρέπει νά κόπτουμε τούς βλαστούς καί τίς ρίζες μέ τήν σκησι, κάθε μέρα ρνούμενοι συνεχς τήν παράλογη γάπη το αυτο μας. Ατό ασθάνεται θνητή μας φύσις, τι ερίσκεται πάνω σ᾿ να σταυρό, που πεθαίνει συνεχς παλαιός μας νθρωπος. Δέν μπορομε νά βαδίσουμε στά χνη το ησο, παρά μόνο σκοτώνοντας κάθε ρα τά πάθη μας.
Στήν ρχή, πορεία πίσω το ησο χει κόμη κι ατό τό νόημα: Μς ποσπ  πό τήν φύσι τν παθν καί στήν θέσι τους  βλαστάνουν ο ρετές.
ρνησις το αυτο μας δέν εναι δυναμία, συντριβή καί ττα. ντιθέτως, εναι πελευθέρωσις μις πολύ μεγάλης ψυχικς δυνάμεως. Πρόχειρες μαρτυρίες εναι ο διοι ο πειρασμοί. άν κερδίζουμε, δηλαδή συμπεριφερόμεθα πέναντι σ᾿ ατούς σύμφωνα μέ τό Πνεμα το Θεο, ασθανόμεθα στήν ψυχή μία ερήνη καί μία ψυχική πρόοδο. φ᾿ του χάνουμε, δηλαδή συμπεριφερόμεθα ς νθρωποι καί σύμφωνα μέ τά πάθη μας, ασθανόμεθα μία ταραχή, μία πίπληξι τς συνειδήσεώς μας καί μία πνευματική πτσι. ρνησις το αυτο μας ποδεικνύει τήν πίστι καί τήν γάπη, τήν ποία χουμε πρός τόν ησο μας. π᾿ ατή πηγάζει μία μεγάλη σωτερική κατάστασις. ρνησις το αυτο μας εναι περφυσική πορεία, ποία μς συνοδεύει σ᾿ λόκληρη τήν μοναχική μας  ζωή καί πό τήν ποία ντονα χαρακτηρίζεται.
Μ᾿ ατό τόν τρόπο ξηραίνεται πηγή καί ρίζα τν παθν.

Περί τν εαγγελικν ντολν καί τν μοναχικν ποσχέσεων
ησος μς δωσε ντολές καί συμβουλές μέ τό παράδειγμα τς ζως Του. Σ᾿ ατό μς πεκάλυψε λη τήν θέλησι το Θεο Πατρός πρός τούς νθρώπους γιά νά σωθον. Ο ντολές Του ξασφαλίζουν τήν σωτηρία γιά λο τόν κόσμο, ν ο  εαγγελικές συμβουλές Του εναι ατές: κούσια πτωχεία, μόλυντη ζωή καί περιόριστη πακοή.
Ο εαγγελικές Του συμβουλές θεμελιώνουν τόν μοναχισμό μας. μοναχική πολιτεία κολουθε συνεπς τήν ζωή το Χριστιανισμο μέχρι τά μέτρα τς πνευματικς της τελειώσεως. λλά γιά νά εσέλθη νθρώπινη φύσις σέ μία δό τόσο πιμήκη, πρέπει νά χη κατανοήσει καλά τά μέσα καί νά γνωρίζη πολύ καλά τήν δό.
Κατ᾿ ρχήν, άν εμεθα ληθινά μαθητές το ησο, πως σαν ο πόστολοι, τότε μπορομε νά εμεθα ταπεινοί μαθητές νός λειτουργο το ησο, πως εναι Πνευματικός. μοναχική ζωή δέν διδάσκεται τόσο πό τά βιβλία, σο πό τήν μαθητεία.
Ο μοναχικές ποσχέσεις χουν τό νόημα ξερριζώσεως σταδιακά τν παθν, τά ποα φθείρουν τήν φύσι μας καί διακινδυνεύει σωτηρία μας. μεγαλύτερος κίνδυνος τν πιό ριζωμένων παθν μέσα μας εναι τι δηγον τήν ψυχή στήν πιστία το Θεο μέ τό γεγονός τι συλλαμβάνονται ψυχή καί τό σμα καί ποδουλώνονται σ᾿ ατή τήν γυμνή κ τς Χάριτος ζωή.
Γνωρίζοντας ησος τι τά πάθη μποδίζουν τήν ψυχή στήν πορεία της πρός Ατόν, δεδομένου τι προσκολλται σ᾿ ατά, μς ζήτησε νά παρνηθομε κάθε τί πού χουμε σ᾿ ατό τόν κόσμο. Νά μισήσουμε τήν οκογένεια, κόμη καί τήν προσωπική μας ζωή καί τίς σχέσεις της μέ τόν κόσμο (Λουκ.14,26). μοναχισμός δραιώνεται πάνω σέ μία λλη συγγένεια μετά τν νθρώπων: τήν συγγένεια ν Πνεύματι γί. Τόν γάμο καί τά παιδιά τά γκαταλείπουμε πρίν κόμη τά ποκτήσουμε καί δέν τά χουμε σ᾿ ατή τήν πορεία μας. Ατή εναι
γία θέλησις γιά τήν ρατή προσωπική μας ζωή, πού εναι κατά τό πνεμα ατο το αἰῶνος. δ ποδεικνύεται τρανς τι ο εαγγελικές συμβουλές εναι τό θεμέλιο. τσι, κούσια πτωχεία μς λυτρώνει πό τήν λαιμαργία, τήν φιλοχρηματία καί τήν κνηρία. παρθενία νικ τήν κακή πρός τήν κολασία πιθυμία. ν νευ ρων πακοή φονεύει τήν περηφάνεια, τήν ζηλοτυπία, τήν ργή, τήν κενοδοξία καί τήν λύπη.
νάμεσα στίς τρες μοναχικές ποσχέσεις δυσκολώτερη εναι πακοή, διότι περισσότερο δι᾿ ατς θά νικηθον τά πάθη το νο, ποος συνομιλε μέ τόν Θεό στόν μυστικό του χρο, χωρίς φανερές συζητήσεις.
Κανένα πάθος δέν θέλει νά πομακρυνθ πό τήν μπαθ φύσι μας, χωρίς τήν σκητική γωγή, δηλαδή, χωρίς τούς τραυματισμούς πό τά  βέλη τς συνειδήσεως πού ξεκινον καί νισχύονται πό τήν γαθή θέλησί μας. ξ ατίας ατς τς μάχης νάμεσα στίς νίκες καί στά πάθη, μοναχική πολιτεία χει πλουτισθ μέ τήν θεία Χάρι καί σφραγισθ μέ τό Μυστήριο τς Μετανοίας.
πακοή εναι παντο τό θεμέλιο τς τάξεως καί ρμονίας στήν νθρώπινη κοινωνία μας, ν στόν μοναχικό βίο χει πί πλέον κάτι τό  διαίτερα θεμελιδες: τι πακοή κ πεποιθήσεως, μέσ τς συνειδήσεως το γουμένου το Πνευματικο μιλε διος Χριστός. ποιοδήποτε παράπτωμα παρέκκλισις π᾿ ατό τόν δύσκολο δρόμο τς πακος προκαλε τήν νδυνάμωσι τν παθν καί τήν πνευματική ξασθένησι τς ψυχς.
δού τό βάθος τς μοναχικς δο!

Περί νηστείας καί προσευχς
νηστεία  εναι παλαιά καί ρχίζει ταυτόχρονα μέ τήν δημιουργία το νθρώπου. Εναι πρώτη ντολή γιά ατοκυριαρχία. νηστεία καί προσευχή εναι τά δύο μέσα, μέ τά ποα καθαρίζεται φύσις τν παθν.
 λοι ο νθρωποι, ο ποοι πλησίασαν τόν Θεό, ταπείνωσαν τήν ψυχή τους μέ τήν προσευχή καί τήν νηστεία. Καί ησος νήστευσε 40 μέρες, θέτοντας τήν νηστεία σάν ρχή παγγελίας τς βασιλείας το Θεο, χωρίς νά εναι παραίτητη γι᾿ Ατόν νηστεία, φ᾿ σον το παθής.
Τά βαθύτερα θεμέλια τς νηστείας καί προσευχς τά ερίσκουμε πίσης στό Βάπτισμα. πό τό βάθος της παρξίς μας νδύεται τόν Χριστό. Σ᾿ ατό τό βάθος το νο στό βμα τς καρδίας, κατά τήν κφρασι τν Πατέρων, στεγάζεται Χριστός, φο δίωξε ξω τόν σαταν, ποος ποχωρε καί πό τίς ασθήσεις.
π᾿ δ ο δυνάμεις το νοητο χθρο, τά πάθη γωνίζονται νά περικυκλώσουν καί νά κυριεύσουν τήν θέλησι το νθρώπου πάλι στά δίκτυά τους.
Μέ τό σμα μως δέν μπορομε νά γλυτώσουμε παρά μόνο μέ τήν νηστεία. Ατό δέν γνωρίζει καί δέν ναγνωρίζει νίκες. Γι᾿ ατό πρέπει νά εναι πεξηραμένο,  καί μέ διάκρισι, πειδή στόν πεξηραμένο βορκο τά γουρούνια τν παθν δέν ρχονται νά κυλισθον.
Γιά νά ματαιώσουμε τήν νάντια δύναμι, ποία ργάζεται μέσ τν ασθήσεων, τά πάθη τν σαρκικν πολαύσεων, τά δυνατίζουμε διά τς νηστείας. νας ργανισμός πού χει καταβληθ πό τήν νηστεία, δέν χει πλέον τήν δύναμι νά λλάξη τίς πεποιθήσεις τς συνειδήσεως.
Σχεδόν περισσότερα πό τά μισά πάθη φωλιάζουν στόν νο. νηστεία ργάζεται καί ναντίον ατν. Εναι θαυμαστό τό ργο, λέγει γιος ωάννης τς Κλίμακος, τι νος, ν εναι σώματος, πό τό σμα μολύνεται καί σκοτεινιάζει καί τι, ντιθέτως, τά ϋλα πό τόν πηλό (σμα) λεπτύνονται καί καθαρίζονται.
νηστεία καθαρίζει τόν φθαλμό, προσευχή καθαρίζει τόν νο. δ δέν μιλομε γιά προσευχή πού ζητε λικά πράγματα, οτε  γιά προσευχή, πού διευκολύνει τίς φαντασίες, πως πίσης δέν μιλομε οτε γιά προσευχή λειτουργική, λλά μόνο γιά τήν νοερά προσευχή.
Στήν εσοδο τς μοναχικς βιοτς, προσευχή το τελώνου, μπορε νά εναι πλήρης πό τήν Χάρι το ησο. νομάζεται ταυτόχρονα μέ τήν χρσι το κομποσχοινιο «σπάθη το γίου Πνεύματος». νοερά προσευχή εναι: «Κύριε ησο Χριστέ, Υέ το Θεο, λέησόν με τόν μαρτωλό».
Μέ τό νομα το ησο, τό ποον στήν ρχή λέγεται μέ τό στόμα καί κατόπιν μέ τόν νο, μπαίνουμε πό ξω πρός τά σω, πρός συνάντησι μέ τόν ησο, ποος διά τς προσευχς μας διεξάγει τόν πόλεμο μέ τόν χθρό, στό πεδίο τν λογισμν καί μς λυτρώνει πό τήν αχμαλωσία τν παθν. νοερά καρδική προσευχή χουν ατό τό θεμέλιο, πού μς ποκαλύφθηκε πό τόν διο τόν ησο: «νευ μο ο δύνασθε ποιεν οδέν», ν ψει τς παλλαγς πό τά πάθη γιά τήν ψυχική μας σωτηρία.
νθρωπος διά τς νοερς προσευχς, ταν λευθερωθ πό τά πάθη, ζ περβατικές καταστάσεις. Γίνεται κτός αυτο, χωρίς νά μπορ νά ξηγήση τό φαινόμενο καί περιβάλλεται μέ μία τέλειωτη γάπη το Θεο, τν νθρώπων καί λης τς κτίσεως.
όρατος πόλεμος περί πειρασμν
ψυχή εναι νεκτίμητη περισσότερο πό λα τά γαθά το κόσμου, διότι σ᾿ ατήν χει φυτευθ πό τήν ρχή τς πλάσεώς της, δυνατότητα τς πνευματικς της τελειώσεως. πό τό λλο μέρος, λόκληρη φύσις στενάζει, περιμένοντας μέ πόθο τήν φανέρωσι τν παιδιν το Θεο (Βλ.Ρωμ.8,19), δηλαδή τήν θέωσι το νθρώπου. Στήν δό μένει ναπηρία τς φύσεως καί χθρική όρατη δύναμις, ποία ζητε νά χμαλωτίση τήν ψυχή πό να πέταγμά πιό ψηλά πό τήν ζωή ατο το αἰῶνος.
Καί, πειδή ο δυνάμεις δέν εναι ο διες, Θεός γινε νθρωπος καί ς νθρωπος νίκησε τόν πειραστή διάβολο, διδάσκοντας κα μς πς νά τόν πολεμομε. δυνάμωσε τήν φύσι μας καί κατοι-κώντας διος μέσα μας διά το γίου Βαπτίσματος, μς κανε καινούργια κτίσι, πάκουη στόν Θεό. Καί πό μς ατό μόνο ζητεται: Νά βάλουμε σέ δουλειά ατή τήν βοήθεια πού μς δωσε.
λος όρατος πόλεμος κατά το νοητο χθρο πιτελεται ξ ατίας τς παρεκκλίσεως τς ψυχς πό τήν πακοή το Θεο. Καί λη σκησις το μοναχο αξάνει ατή τήν πακοή. χθρός μας χει δύο τρόπους πειρασμν: Μέσ τς δονς καί μέσ τς δύνης. Μέ τόν πρτο¬ προσπαθε νά μς ξαπατ. Μέ τόν δεύτερο πειρασμό  πιδιώκει νά μς ξαναγκάση νά πιστεύσουμε τι εναι καλό πόλαυσις το βίου καί κακό δύνη καί σκησις. Μ᾿ ατές τίς δύο τέχνες θέλει νά  ξαπατ τήν ψυχή μας μέ φαντασίες μόνο καί μόνο γιά  μία νετη ζωή ατο το αἰῶνος.
ν μοναχός χει τά ξς πλα ναντι στόν πρτο πειρασμό: Τήν σκησι ναντίον τς κολασίας γιά τήν γάπη το Θεο, ν ναντι στόν δεύτερο διαβολικό πειρασμό χει τήν αταπάρνησι γιά τήν γάπη τν νθρώπων.
άν βλέπη πονηρός τι δέν κατορθώνει νά γκρεμίση τόν μοναχό μέ τούς πειρασμούς ατούς, τότε ρπάζει στό χέρι του τήν βλασφημία ναντίον το Θεο. Ο κοντισμοί ατο το περήφανου δέν κπλήσσουν κανέναν, διότι δέν μολύνουν τόν νθρωπο, ποος οτε κν τά παρατηρε.
λλά καί νθρωπος, πού γωνίζεται νά κάνη μία κατά Θεόν νάρετη ζωή δέν πρέπει νά λυπται πό τήν λύσσα πού τόν πολεμον ο δαίμονες. Ετε μέ πατηλές ράσεις παρασύρεται πρός τήν κενοδοξία, ετε πό φοβερές δαιμονικές φαντασίες ξέρχεται πό τήν φυλακή το νο του.
Στήν πρώτη περίπτωσι πρέπει νά ρνούμεθα τίς ράσεις, διότι πιό φέλιμο εναι νά βλέπουμε τίς μαρτίες μας, παρά νά βλέπουμε γγέλους. ν στήν δεύτερη περίπτωσι ρνούμεθα τόν αυτό μας ναποθέτοντας τήν πσαν λπίδα μας στήν πρόνοια το Θεο.
λίγους πιστούς, πού εναι κνηροί καί μαλθακοί τούς βγάζει πονηρός π᾿ ατή τήν μάχη μέ τήν δικαιολογία τς δυναμίας τους, μέ τήν ποία τούς ρίχνει στήν  πελπισία, ν τούς ταπεινούς, κατά τήν προσωπική τους γνώμη, τούς πειράζει, κλείνοντας τήν δό πρός τήν ληθινή ταπείνωσι. Στήν δό ατή θεται ψυχή στήν πελπισία καί τήν χαριστία, π᾿ που φθάνει στήν ργή τς καταδιώξεως τν πάντων.
τοιμάσου, ψυχή, σέ σύγκρουσι πέναντί του. Φύλαξε τήν ψυχή σου πό τίς προκαταλήψεις γιά νά μή γλιστρήση πό τήν γία δό στήν δό τς βεβηλώσεως καί τς ψυχικς σθενείας. Σ᾿ ατά τά προβλήματα αταπάρνησις το καί εναι πάντοτε να μέσον γνος καί νίκητο.
Στήν συνέχεια, πειρασμός φέρνει σχολίες κ το μηδενός. Σέ μερικούς, πειρασμός λοκληρώνει στήν ψυχή τήν πακοή καί τήν γάπη το Θεο, κατά τρόπο ποκριτικό. ν σέ λλους τούς σβήνει ατά καί στήν θέσι τους βάζει τήν πακοή καί τήν γάπη πρός τόν αυτό τους.
πειρασμός ποκαλύπτει ατό πού εναι στήν καρδιά το νθρώπου. Εθεες εναι ο δοί το Κυρίου καί ο δίκαιοι βαδίζουν σ᾿ ατές, λλά ο σκληροτράχηλοι στίς διες δούς σκοντάπτουν καί πίπτουν. Στήν δό, πομένως, τς μοναχικς ζως χρειάζεται πλήρης γεία καί διαίτερα γεία το νο καί τς ψυχς! πνευματική ζωή δέν νοίγεται παρά σ᾿ κείνη τήν ψυχή, ποία χει βάλει βαθειά τό θεμέλιο τς ταπεινώσεως.
ατοεξουδένωσις νώπιον το Θεο, τιμία το αυτο μας καί ρνησις το προσωπικο μας θελήματος, δού λλη δός πού εναι τό τρίτο πλο τς ψυχς.
Γι᾿ ατό, στήν δό το Θεο νά εσαι κλόνητος καί λύγιστος τόσο πό τίς δονές, σο καί τίς δύνες το βίου. Πρέπει κόμη νά γνωρίζης, τι γιά νά σταθς στά πόδια σου, ατό δέν εναι ργο δικό σου, οτε τν ρετν σου, λλά τς Χάριτος κείνου, ποος σέ κρατε στήν γκαλιά Του γιά νά μή πέσης στά δίκτυα τς λύπης. Τελείως λυτρωμένος πό τήν μάχη κατά τν δαιμόνων δέν πάρχει κανείς πίγειος νθρωπος, οτε θά πάρχη.
τσι, δέν μπορε νά πάρχη μάχη, οτε μαθητεία, οτε πνευματική πρόοδος, άν δέν μς σκεπάζη διάκοπα Χάρις το Θεο. νθρωπος δέν μπορε νά γνωρίση τήν δυναμία του, οτε τήν ταπείνωσί του, άν δέν ντιληφθ τι χει τήν νάγκη τους. μάχη ναντίον το νοητο χθρο εναι νεκτίμητη, ταν βλέπης δίπλα σου τήν βοήθεια το Θεο καί ταπεινώνεσαι καί γεμίζεις πό θεϊκή γάπη, διότι πολλούς παγίδευσε ατός γνας γιά τήν νίκη.
Ατή τήν δό δέν μπορες νά ταξιδεύσης, χωρίς κινδύνους, παρά μόνο, ταν προστατεύεσαι πό τήν όρατη Δεξιά το Θεο, χοντας σάν δηγό τήν συνείδησί σου.

Ο βαθμίδες τς πνευματικς πάλης
πνευματική ζωή εναι μία, διότι νας καί μοναδικός εναι Θεός. ξοικείωσίς της μως εναι σταδιακή, κατά τό μέτρο καθάρσεως τν παθν, τό ποον πρόβλημα πάρχει στά πρτα χρόνια τς μοναχικς ζως. πρώτη ατή περίοδος χαρακτηρίζεται μέ τήν μάχη κατά τν παθν, πού λέγεται σκησις, ν μοναχός λέγεται σκητής καί γωνιστής καί τό πλρες πρόγραμμα τς πνευματικς κπαιδεύσεως λέγεται σκητική.
  λέξις σκησις εναι λληνική καί στά ρουμανικά σημαίνει φυσική σκησις. Μετά πέκτησε τήν ννοια τς θικς σκήσεως, τήν ποία λαβαν τά μοναστήρια μέ τήν ννοια τν πνευματικν σκήσεων, διά τν ποίων λυτρώνεται νθρωπος πό τά φυσικά του πάθη.
πομένως, ατή εναι περίοδος ναβάσεως, στήν ποία πρωταρχική πασχόλησις το μοναχο εναι κάθαρσις πό τά πάθη. Κυρίως ρος «κάθαρσις» χει κι ατός δύο λικίες καί καθιερώθηκε μέ τό νομα θικότης. σκητική περίοδος παριλαμβάνει τήν νεργό θικότητα στήν ποία πάγονται λες ο σκήσεις το νθρώπου καί παθητική θικότης, δηλαδή κάθαρσις τς φύσεως πό τά πάθη, τά ξωθεν προερχόμενα στήν ψυχή το νθρώπου, φ᾿ σον τόν κανε διος Θεός  «καλόν λίαν».
 τοιμάζει καθαρό τόπο σ᾿ ατούς πού τόν ναζητον μέ γάπη, λλά ο δυνάμεις τους δέν τούς παρκον καί τότε πρέπει νά καθαρισθον κάνοντας μία πέρ φύσι ζωή γιά νά μπορέση νά κατοικήση μέσα τους περφυσικός Θεός.
φάσις τς κορυφς καί το βάθους τς πνευματικς βιώσεως νομάζεται φωτισμός.
 Στήν φάσι ατή, ο δωρεές το γίου Πνεύματος, πού παρελήφθησαν πό τό Βάπτισμα ναπτύσσονται σ᾿ λη τήν πληρότητά τους καί νισχύουν τήν ψυχή ν᾿ἀντιμετωπίση καί δυσκολώτερες δοκιμασίες. Στήν φάσι ατή μπορομε νά ναφέρουμε καί πάτες καί ξαίσια χαρίσματα καί ατός πού τά χη θά πρέπει νά μή αχμαλωτίζεται ψυχή του σ᾿ ατά, διότι χι μόνο δέν τόν θον πρός τό καλλίτερο, λλά εναι δυνατόν νά χάση ,τι μέχρι τότε μέ πολλούς κόπους κατώρθωσε. Στήν πορεία ατή ψυχή λεπτύνεται λο καί περισσότερο καί γκαταλείπει τόν αυτό της στόν Θεό, περιφρονώντας τελείως τά πίγεια.
Ατή σκησις χει καί να χριστολογικό χαρακτρα. Στήν σκησι δέν εναι μόνο νθρωπος, λλά εναι καί Χριστός παρών. Συμπάσχει μαζί μας ς φιλόστοργος Πατήρ, καθ᾿ σον καί κενος χι μόνον ς Θεός, λλά καί ς νθρωπος γνώρισε ναμαρτήτως τίς περιπέτειες τς φύσεως το νθρώπου, λόγ τς δυναστείας το διαβόλου.
Τό Σμα Του καί τό Αμα Του πού λαμβάνουμε στήν Θεία Κοινωνία μάχεται μέ τό σμα καί τό αμα μας ναντίον τν παθν, γιάζοντας τό σμα μας καί καίγοντας τά πάθη.
Στήν σκητική περίοδο πεθαίνουμε κατά κόσμο καί μες μαζί μέ τόν Χριστό σέ μιά ζωή μυστική. ς μή ξεχνμε κόμη τι πρίν πό τήν νάστασι προηγεται βδομάδα τν Παθν, σταύρωσις, γκατάλειψις, ξουδένωσις, θάνατος, ταφή, κάθοδος στόν δη,   γάπη το μαθητο, πού πέρασε μέσα πό τίς πιό δύσκολες ψυχικές δοκιμασίες, πνευματικές ξηρασίες, γκαταλείψεις, πό τό σκοτάδι τς ξουδενώσεως το θανάτου. Ατά συνιστον τήν παθητική σκησι καί καθαρίζουν καί τίς τελευταες ρίζες τν παθν, πραγματοποιώντας τσι τήν πάθεια.
Σάν πόδειξι, πό τόν βαθύ τάφο καί τήν γκατάλειψι ρπαζόμεθα ξω, κατά τρόπο νερμήνευτο διά το θείου φωτός. πό τόν πιό βαθύ ζόφο στράπτει τό φς τς θείας θεωρίας γεμτο πό Χάρι καί λήθεια. π᾿ ατή τήν στιγμή το θείου φωτός ρχίζει μυστική ζωή, δηλαδή νωσις το κτίσματος μέ τόν Κτίστη. Ατό εναι τό καθ᾿ μοίωσιν, χι μέσ τς φύσεως, λλά μέσ τς θείας Χάριτος.

ξομολόγησις καί λεγχος τς συνειδήσεως
Μία φορά εσέρχεσθε στήν δό κπληρώσεως τν εαγγελικν συμβουλν, ο ποες περιορίζουν πολύ τήν νθρώπινη φύσι. Καί καταλαβαίνετε τι μέχρι νά ξοικειωθομε μ᾿ ατή τήν ζωή τν θείων ντολν, σφάλλουμε συχνά. ξ ατίας ατς τς διαπιστώσεως πρέπει νά παυξήσουμε καί τά μέσα γιά νά διατηρηθομε σ᾿ ατή τήν μοναχική μας κλσι. να π᾿ ατά τά ξιοτίμητα βοηθητικά μέσα εναι συχνή ξομολόγησις.
ξομολόγησις εναι τό Μυστήριο τς Μετανοίας, διά το ποίου δίδεται Θεία Χάρις, ποία νισχύει τίς δύνατες ψυχικές μας δυνάμεις γιά τήν κπλήρωσι τν ποσχέσεων, τίς ποες κάναμε τοιμαζόμεθα νά κάνουμε. συχνή ξομολόγησις πρέπει νά μένει στήν ξία καί τό ψος της.
  πνευματικός στόχος το μοναχο μπροστά στό Μυστήριο ατό πρέπει νά κατευθύνεται, τσι στε νά ποδεικνύεται λαφρότης τς συνειδήσεώς του, μετά τήν ξαγόρευσι.
μως μία πολύ συχνή ξομολόγησις κχυδαΐζει τίς ψυχές πού δέν διαθέτουν πνευματικό βάθος. Γι᾿ ατό, ς ξετάζουμε τήν συνείδησί μας ξαγορευόμενοι τούς λογισμούς μας, ο ποοι μπορε νά λέγωνται πολύ συχνά, λλά χωρίς τό ναμενόμενο ποτέλεσμα.
πάρχουν μοναστήρια, κατά τέτοιο τρόπο ργανωμένα, στε κανείς δέν πηγαίνει νά κοιμηθ, άν δέν ξομολογηθ πρτα τούς κακούς λογισμούς του, μέχρις του ερηνεύσει μέ τόν δελφό του, μέ τόν ποον προκλήθηκε χθρα. τσι κάνουν λοι ο μοναχοί γιά νά συγχωρηθον μεταξύ τους. συχνή ξομολόγησις καί λεγχος τς συνειδήσεως χουν σάν σκοπό νά ξασθενίσουν τίς συνήθειες τν παθν καί στήν θέσι τους νά γκαταστήσουν τίς καλές συνήθειες καί τίς ντίθετες μέ τά πάθη ρετές.
πρακτική ατή ποτελε καί τήν γνσι τν δίων λογισμν. Ο μπαθες λογισμοί πού δέν ξομολογονται λέγονται πλ χουν τήν διότητα νά δυναμώνουν καί νά γίνωνται σχοινιά, πως λέγουν ο Πατέρες, πού τραβον τόν νο στήν συγκατάθεσι καί στήν πρξι, πού εναι πλέον μαρτία. μαρτία ατή εναι: θική συντριβή τς ψυχς, πού προέρχεται μόνο πό να κακό λογισμό.
 Γι᾿ ατό λοι ο λογισμοί χρειάζεται νά ξαγορεύωνται πρίν νά δυναμώσουν καί νικήσουν τόν νο, διότι, άν λέγωνται μέσως, χάνεται δύναμις τς κυριαρχίας καί πιβολς πάνω στόν νο.
 τσι, ο καλοί λογισμοί πρέπει νά λέγχωνται μέ μία λλη διαυγέστερη συνείδησι. λεγχος λων τν λογισμν εναι νόμος γιά τόν μοναχό. Μή ρωτς τί εναι καλό καί τί δέν εναι καλό, διότι  σίγουρα δέν θά ξεφύγης πό τίς σαΐτες τς κενοδοξίας.
να λλο μέσο βοηθείας στήν νίκη πάνω στήν φύσι μας εναι νάγνωσις τν Θείων Γραφν. Τό Πνεμα το Θεο κατοικε μέσα στά για Βιβλία, πότε νάγνωσίς τους, μς οκοδομε πνευματικά. λλά καί γι᾿ ατό τό ργο πασχόλησις πρέπει νά εναι σχετική. Πρτα πρέπει νά διδάσκωνται ατά τά βιβλία το Θεο καί στούς νθρώπους, δηλαδή νά κατανοον τό βαθύτερο νόημα τς ποκαλύψεως, μέσα στό στορικό τους πλαίσιο καί στήν προσπάθεια τους νά κρατήσουν τήν συνείδησι το λαο στήν ναμονή τς τελείας ποκαλύψεως ν Χριστ ησο.
πνευματική ξία τν Γραφν δέν χάνεται μέσα στήν στορία, τήν ποία περιέχουν. Γι᾿ ατό Βίβλος εναι τό μοναδικό βιβλίο, το ποίου ο στορικές χρονολογίες χουν καί μία γνωστη στορία πού περιέχεται μυστικά μέσα σ᾿ ατήν. κόμη, κτός πό τίς πάρχουσες στορίες, περιέχουν καί μία πνευματική μνήμη.
πό κενον τόν Συγγραφέα (γιο Πνεμα) προέρχονται καί ο σκητικές διδασκαλίες τν γίων Πατέρων, καί ο εαγγελικές διδαχές καί ο γραφές τν Πατέρων. Συνοπτικά, νάγνωσις μέ διάκρισι τν Θείων Γραφν νάπτει καί τρέφει τήν ψυχή μέ τούς λογισμούς το Θεο, ο ποοι δέν χουν καμμία συγγένεια μέ τούς λογισμούς το νθρώπου.


Περί πομονς, περηφανείας, ταπεινώσεως, κκοπς δίου θελήματος καί ταπεινν στοχασμν
πάρνησις το αυτο μας δέν πραγματοποιεται μέ μία φορά μιά φορά γιά πάντα, λλά  χρειάζεται χρόνος καί πομονή. Χρειάζεται χρόνος γιά τήν ξοικείωσι καί πομονή γιά τίς δυσκολίες πού ναφύονται.
πομονή πρέπει νά χουμε πρτα μέ τόν διο τόν αυτό μας, γιά νά μή πέσουμε στήν λύπη.
Κατόπιν χρειάζεται νά χουν καί ο λλοι πομονή πέναντί μας μέχρις του συνειθίσουμε τήν τελεία πάρνησι το αυτο μας. άν μάθουμε πρακτικά τήν αταπάρνησι, αξάνεται γάπη στήν καρδιά μας, πομονή παύει πό τό νά χη πλέον κάποια ρνητική παρουσία στενοχώρια καί μετατρέπεται σέ χαρά.
Κάθε λύπη, πού ταλαιπωροσε παλαιότερα τήν ψυχή μετρατρέπεται τελείως σέ χαρά.
ταν ζομε τήν αταπάρνησι καί τήν γάπη, μς γίνεται βρις δόξα καί δόξα βρις. πομονή παραμένει κόμη σάν μία σκησι, δηλαδή δοκιμασίες τς φύσεώς μας μέ κάθε εδους κόπους.
νάβασις σέ ψηλότερη πνευματική βαθμίδα, π᾿ ατή πού ερισκόμεθα, εναι δύνατον νά τήν πιτύχουμε χωρίς κάποιες σκήσεις.
 Σ᾿ ατή τήν σκησι τς πομονς δέν εναι καλό νά ποθομε κάτι λλο παρά τό μέτρο ξυγιάνσεως τς φύσεώς μας πό τήν δυναστεία τν παθν.
Στούς ρχαρίους, ξοικείωσις τς πομονς ρχίζει μέ νειδισμούς καί προσβολές πό τούς λλους. ρχή πρέπει νά νισχύεται μέ τήν πομονή, διότι στήν μάχη μέ τήν περηφάνεια καί τήν κενοδοξία, ατές χουν τήν συνήθεια νά κρεμον τόν ρχάριο στήν πελπισία γιά νά γκαταλείψη τόν γνα. ποιος πομένει μέχρι τό τέλος, θά σωθ λέγει Χριστός (Ματ.10,22).
πνευματική ζωή χει πολλές δυσκολίες στό νά ποκύψη στούς πειρασμούς, διαίτερα στό πάθος τς περηφανείας. ταν ψυχή λυπται, διότι δέν ναγνωρίζεται σπουδαιότης καί τιμή της πέναντι στούς λλους, τό νομά της δέν χαίρει κτιμήσεως, σθένεια τς θρασύτητος, παρακοή, ντίρρησις, σκυθρωπότης, φρίκη τς ταπεινώσεως· λα ατά εναι μορφές διά τν ποίων κδηλώνεται καί πολλαπλασιάζεται περηφάνεια στήν ψυχή.
  περηφάνεια καί λα τά παιδιά της, γίνονται ατία συγκρούσεων, στενοχωρίας καί ποκρισίας. πό τήν ψυχρότητα τς γάπης καί τς πληρότητος τς ψυχς πό κακίες, πό τήν πίδρασι ατο το πάθους, νος γλιστρ πρός τόν κατήφορο τς τρέλλας.
Τί πρεπε νά γίνη τήν στιγμή, πού νος το καθαρός καί διαυγής; Νά ασθανώμεθα, νά ντιλαμβανώμεθα τι στό μέσον πάρχει να πάθος, να κακό πνεμα, τό ποο μς παρασύρει τόν νο μέ μία παράδεκτη λογική γιά νά μς βγάλη ξω πό τήν πακοή το Χριστο. Νά προσέχουμε, διότι χουμε κόμη κάτι λλο μέσα μας, πού εναι πείρακτο πό τήν λογική ατή. Καί εναι συνείδησις. Συνεπς νά πακούωμε στήν συνείδησι καί χι στήν «δικαιοσύνη» μας.
 Νά πιστεύουμε τι πάρχει κάποιος, ποος μπορε νά μς βοηθήση νά φθάσουμε στήν σωτερική μας συχία. άν νοίξουμε τά χέρια μας κετευτικά γιά βοήθεια πρός τόν Βοηθό, θά μς βοηθήση. Καρδιά πού εναι συντριμμένη καί ταπεινωμένη Θεός δέν θά τήν ξουδενώση.
τσι ρχίζουν ο ταπεινοί στοχασμοί: Προετοιμάζεται νος. Ο ταπεινοί στροχασμοί εναι ρχή τς ταπεινώσεως, ποία δέν εναι μία ρετή τς φύσεώς μας κφρασις δυναμίας μας. πηγή τς ταπεινώσεως εναι δρο το Χριστο. Δέν προσφέρεται στούς νθρώπους, οτε πό τά βιβλία, οτε πό τούς γγέλους.
  Χριστός μς λέγει τι πό Μένα μάθετε τι εμαι προς καί ταπεινός στήν καρδιά καί θά ερετε νάπαυσι στίς καρδιές σας (Βλέπε Ματ.11,29). Εμεθα σέ ταραχή μέ τήν ψυχή μας ν σ ζομε στήν πιφάνεια, προσέχοντας τήν ξωτερική μόνο κφρασι τς ζως μας.
ταν μως μβαθύνουμε στά κατάβαθα τς ψυχς, κε που μς περιμένει Χριστός πό τότε πού βαπτισθήκαμε, λαμβάνουμε τόν λόγο Του καί τήν Χάρι Του, πού μς διασκορπίζει τήν ταραχή. Ατός εναι πηγή τς ταπεινώσεως, ποία παναφέρει τήν ψυχή σέ μιά σορροπία ξ ατίας τν μανιακν κδηλώσεων τς περηφανείας. ρχίζοντας π᾿ ατή τήν μπειρία, γαπομε τόν Σταυρό το Χριστο καί τό δικό μας σταυρό. Μέ φυσικότητα δεχόμεθα καί πιστεύουμε τι κκοπή το προσωπικο μας θελήματος εναι μ᾿ να λόγο κάθαρσις τν παθν.

συμπεριφορά το μοναχο πέναντι στόν κόσμο
ζωή το μοναχο εναι σωτερική, πνευματική, ταν ζωή στόν κόσμο εναι ξωτερική. μία μέ τήν λλη δέν μοιάζουν. Ο λαϊκοί ρχονται στό μοναστήρι γιά προσευχή, ο μοναχοί μως δέν πρέπει νά πηγαίνουν στόν κόσμο γιά νά ναπαυθον.
 λα τά παγγέλματα χουν διακοπές δειες ναπαύσεως καί μόνο μοναχισμός δέν χει. Κάτι τέτοιο θά σήμαινε πτσι τς μοναχικς ζως. μως σέ μεγάλη νάγκη γιά τά γενικά προβλήματα μις Μονς πηγαίνουν καί ο μοναχοί στόν κόσμο. Τά καλογερικά νδύματα κάνουν τόν μοναχό ρατό καί γνωστό στόν κόσμο πό λους τούς νθρώπους. λλοι τόν γαπον καί λλοι τόν νειδίζουν καί τόν περιφρονον.
μοναχός πρέπει νά φυλάττη τήν ψυχή του π᾿ ατόν πού τόν γαπ, γιά νά μή τραυματισθ πό τήν κενοδοξία, πως πίσης πρέπει νά φυλάγεται καί π᾿ ατούς πού τόν περιφρονον, διότι, εναι δυνατόν, πό τήν προσεξία του, νά βλασφημηθ τό νομα το Θεο. Γι᾿ ατό ο μοναχοί δέν βαδίζουν νάμεσα στούς νθρώπους μέ τά μάτια τους ριγμένα πρός ατούς, ζητντας νά γνωρισθον νά συνομιλήσουν μαζί τους, λλά βλέπουν μόνο τόν δρόμο πού βαδίζουν χοντας στόν νο τους τήν μνήμη το Θεο.
λοι ο μοναχοί, ο ποοι γιά κάποια νυπέρβλητη νάγκη πγαν στόν κόσμο, ασθάνθηκαν τήν νάγκη προστασίας το Θεο. Ο προσευχές τν δελφν πού μένουν στό μοναστήρι τούς συνοδεύουν σάν να χέρι προστασίας. να ταξίδι κάποιου μοναχο στόν κόσμο γίνεται καί μία πόδειξις τς σταθερότητος πού χει ατός μοναχός στήν δό τς πνευματικς του ζως.
τσι λοιπόν, δέν ποστέλλονται πό τό μοναστήρι ξω, παρά μόνο κείνοι, ο ποοι εναι σταθεροί στήν μοναχική τους πορεία. Σέ τί συνίσταται κίνδυνος; νθρώπινη φύσις μοιάζει μέ τετριμμένους δερμάτινους χιτνες, ν τά πάθη μέ φωτιά. άν πλησιάση στήν φωτιά ποξηραμένο δέρμα, δηλαδή τά ναρκωμένα πάθη, πού κατοικον στό σμα διά τς κολασίας ξεγείρονται μόνο μέ μιά πλ ματιά.
Ο μοναχοί ζον να λλο εδος πυρός το γίου Πνεύματος. Ατό σβήνει, ταν ξαπλωθον τά πύρινα βέλη τν ασθήσεων.
λλη φροντίδα πού πρέπει νά χη μοναχός εναι τό εδος τν συνομιλιν πού θά κάνη, τί θά κούση σέ τί θά παρεμποδίση τήν κοή του. Τήν πολιτεία το μοναχο διεγείρει σέ κάθε τόπο, που πηγαίνει καί φλυαρία τν λαϊκν. Ατοί ζητον κπως, ετε νά δυσφημήσουν τό εδος ατς τς ζως, ετε νά τό γκωμιάσουν πρός τούς λλους.
μοναχός νά φυλάγεται, συμβουλευόμενος πάντοτε τήν συνείδησί του, πό τήν φαινομενική θική ζωή τν λαϊκν, ποία λλοτε εναι τσι καί λλοτε λλις.
σον φορ τήν σωτηρία του, χει νάγκη πό πολλή μετάνοια νώπιον το Θεο. Καθένας κλέγει τήν ζωή πού το ρέσει πού ασθάνεται καλλίτερα. Ο λαϊκοί γνωρίζουν λες τίς ποτυχίες καί πτώσεις τν μοναχν, λλά ποτέ δέν γνωρίζουν κάποιον πό τούς γίους, ποος νά νίκησε ατές τίς ποτυχίες.
Ο λαϊκοί βλέπουν τούς μοναχούς μέσα πό τά πάθη τους, πό τά ποα πολεμονται καί δέν θέλουν νά πιστεύσουν τι εναι δυνατόν ο μοναχοί νά κάμουν μία νάρετη ζωή. ρετή εναι κατανόητη, νίοτε νομάζεται π᾿ ατός καί ποκρισία. τσι, δελφέ μοναχέ, σκέπασε τούς νθρώπους ν γάπ μέ τήν πολλή σου προσευχή καί θά δς νά νάπτη στίς καρδιές ατν τν κκοσμικευμένων Χριστιανν, μέ τούς ποίους συνωμιλοσες, μία  θεία φλόγα, τήν ποία δέν μπορ νά περιγράψω, λλά μόνο μέ πάθος τήν ποστηρίζω.

σωτερική καί ξωτερική μορφή το μοναχο
πόστολος Παλος γραψε γιά τόν αυτό του τήν σωτερική μορφή το νθρώπου: «Χριστ συνεσταύρωμαι· ζ δέ οκέτι γώ, ζ δέ ν μοί Χριστός· δέ νν ζ ν σαρκί, ν πίστει ζ τ το υο το Θεο το γαπήσαντός με καί παραδόντος αυτόν πέρ μο» (Γαλ.2,20).
Λοιπόν, Χριστός εναι νέα κτίσις το μοναχο μοναχός ν Χριστ εναι νέα κτίσις (Β΄Κορ.5,17). Ατός  εναι, μέσα καί ξω, προς καί ταπεινός, σταθερός καί ερηνικός. Ο ξωτερικές ταραχές δέν τόν σκανδαλίζουν, ξ ατίας τν ψυχικν του διαιτεροτήτων, λλά πεναντίας το φέρουν ερήνη. σωτερική καί ξωτερική κατάστασι το μοναχο ερίσκονται σέ πλήρη ρμονία καί σέ μία διαφάνεια μεταξύ τους.
λοι γνωρίζουμε τι σωτερικός μας κόσμος χει κρυμμένο τό μαργαριτάρι, τόν θησαυρό, τό τάλαντο καί τό βμα τς βασιλείας το Θεο. Μέσα μας λοιπόν χουμε τήν δυνατότητα τς γιότητος. δυνατότητα μως δέν εναι πραγματική. ξαρτται πό τήν σωτερική κατάστασι το καθενός. δυνατότητα τς γιότητος δέν μετατρέπεται σέ γιότητα.
Στήν πνευματική ζωή σταθερή πίστις μπορε νά βοηθήση, στε δυνατότητα τς γιότητος νά μετρατραπ σέ πραγματικότητα τς γιότητος. Ατή εναι σκησις το μοναχο. Χωρίς τήν διάκοπη σκησι, πού ποστηρίζεται καί πό τήν πεποίθησι, ποιαδήποτε ληθινή δυνατότητα θά παραμείνη μόνο δυνατότητα κόμη  εναι δυνατόν νά μεταβληθ σέ δυναμία.
Γιά παράδειγμα, μερικοί ρχονται στόν μοναχισμό μέ μιά καλή γνώμη γιά τόν αυτό τους, γνώμη τήν ποία κρατον μυστική μέσα τους καί τήν διατηρον φο εσέλθουν στό μοναστήρι. Ατή γνώμη φιλαυτία, πως λέγεται, εναι μία λεπτή μορφή περηφανείας.
Στό μοναστήρι νειρεύεται γιασμούς, λιτανεες καί μία ετυχισμένη ζωή, ν ταν πιδοθον στήν σκληρότητα τς μάχης κατά τν παθν, στήν δυνηρή κκοπή το θελήματος γιά τήν πόκτησι λων τν καλν ργων, τό νειρο γκρεμίζεται καί ρχίζει πογοήτευσις καί τά παράπονα, πού εναι «καμουφλαρισμένη» περηφάνεια. Ατός ξ ατίας το κλεισίματος τς ψυχς του πρός κάθε πνευματική συμβουλή, χάνεται μέσα στήν πάτη το αυτο του, πό τήν ποία βλαστάνει πογοήτευσις.
  κόκκος το σίτου μετατρέπεται σέ δαυλό καί ναπτύσσεται τό σιτάρι τς δικίας. Ατή εναι φιλαυτία, τήν ποία συντηρε περηφάνεια καί πόδειξις δασμο το διαβόλου. ψυχή ξασθενε, λόγ τς περηφανείας καί ερίσκεται πάντοτε νήσυχη.
πιζητε προστασία πό τόν ποιονδήποτε νθρωπο. τοιμάζεται νά περασπίση τήν δικαιοσύνη καί νά καταδικάση τήν λύπη, νά ξηγήση καλλίτερα στούς λλους τήν ατία τς πτώσεώς της καί ποτέ δέν ασθάνεται τήν νάγκη νά πακούση καί ν᾿ κολουθήση τήν νώτερη δό, τήν ποία δέν μπορε νά καταλάβη. τσι, ξηγονται ο πομακρύνσεις, ο δυναμίες καί κόμη τά σκοτάδια τς ψυχς το μοναχο.
ψυχή παραδομένη στήν πνευματική δουλεία χει θυσιάσει κάθε γωνιστικό φρόνημά της. Ατή εναι λογική τς φρίκης:  ργυραμοιβοί πού μέ ψεύτικα χρήματά τους κλέβουν τά καλά μας τάλαντα.
Τώρα τεμπέλης γιά τήν σωτηρία του μοναχός ρχίζει νά ξεχν τήν σημασία ατν πού χει νά κάνη. Εχαριστεται μόνο μέ τήν εσοδό του στόν μοναχισμό, νομίζοντας τι μόνο μ᾿ ατή  θά φθάση στόν σκοπό του.
Κατευνάζεται ζλος του γιά πόλεμο κατά τν δυναμιν τς φύσεως τν παθν.
πανοπλία του σάν γωνιστο το πνεύματος χάνει τήν ξία της πό τήν ρχή. Δέν φορε τά σανδάλιά του γιά νά τρέξη στήν δό τς προετοιμασίας το εαγγελίου τς ερήνης, λλά βαδίζει μόνο τήν πίγεια δό. Δέν παρακολούθησε μοναχός τήν χαυνότητα το νο του, ταν ξλθε πό τήν νοερά μάχη  καί παρέμεινε μιά πλ κρεμάστρα γιά τά καλογερικά του ροχα.
Μέ λλα λόγια, δέν βλέπει τι φθασε σέ μιά δυστυχία, ντας πεσμένος νάμεσα σέ ληστές καί νας πατενας το ησο Χριστο. άν μοναχός ρέσκεται σέ μία παρόμοια καλογερική ζωή καί δέν τόν στενοχωρε τό σβήσιμο τν φώτων τς ψυχς του-λύπη εναι μορφή μις ψυχς μέ τό πνευματικό της φς σβησμένο-σημαίνει τι ψυχή του κατήντησε μηδαμινή καί διος γινε νας τιποτένιος νθρωπος.
 σον φορ  τά καινούργια νδιαφέροντά του, πιζητε  σάν τροφή τς ψυχς του: τήν δόξα τν νθρώπων καί τήν γκρισι λων τν θελημάτων καί προγραμμάτων του. πό τούς πνευματικούς του συμβούλους καί καθοδηγητές χει πομακρυνθ ψυχικά, κρίνοντάς τους καί ερίσκοντας σ᾿ ατούς λων τν εδν τίς ατίες καί νοχές.
τσι φωλιάζει στήν ψυχή του πονηρία καί κάνει τόν μοναχό διπρόσωπο, τάφο σβεστωμένο ξωτερικά καί ποδιοργανωμένο σωτερικά, ποκριτή.
σύλληψις τς ψυχς του πό τό πνεμα το μαρτωλο κόσμου, μέσ τν πολαύσεων τς ζως εναι τό διο μέ τήν προσαγωγή του πάλι στήν φυλακή τν παθν. ταν μοναχός πιζητε στήν ζωή του τήν ποκρισία, σημαίνει τι φθασε στό σημεο γκαταλείψεως τς μοναχικς του διαγωγς.
νώπιον τν φθαλμν του λοι εναι ποκριτές, εναι να θο θμα τν δίκων, πού ν τιμωρεται π᾿ ατούς, συμβιώνει μέ ατούς.
πό δ φαίνεται ρκετά καθαρά τι μόνη της περηφάνεια, κόμη καί π᾿ ατές τίς λεπτότερες μορφές της, πως εναι γνώμη το αυτο μας, εναι μία κατάστασις, πού σκορπίζει πό τήν ψυχή λη τήν πνευματική της πόστασι.
Δέν εναι περηφάνεια ντιπάθεια πρός τήν νηστεία; Γι᾿ ατό, ταν πιστεύης σωστά, νά γνωρίζης τι εσαι πό τούς λλους τρελλός καί νά περιμένης νειδισμούς καί περιφρονήσεις γιά νά καθαρισθς πό τά πάθη σου. Ατό τό σκότος το διωγμο μως, μς φέρει στόν νο τίς κατηγορίες, πού ριξε ησος στά κεφάλια τν Φαρισαίων, πού πεκρίνοντο τούς ναρέτους.
Σήμερα, στά πρόσωπα ατν τν πεισματάρηδων Φαρισαίων, πάρχουν μερικοί μοναχοί πού γκαταλείπουν τήν μάχη τς μοναχικς τους κλήσεως. Ο λαϊκοί δέν χουν νά διδαχθον τίποτε π᾿ ατούς τούς λιποτάκτες καί πατενες. κκλησία, μέσ τν λειτουργν της, δέν κάνει ματαίως ατό τό ργο, λλά γιά κενο τό ργο πού δέν μπορε νά παρακαλέση, διότι δέν θά εσακουσθ πό τόν νθρωπο τς πωλείας, μπορε νά τόν παιδεύση πατρικά γιά τήν νάνηψί του.
μισθός τς νυπακος πρός τήν κκλησία εναι πώλεια τς σωτηρίας. Ο σκληροτράχηλοι δηγονται, λοιπόν, στόν μεσο κίνδυνο γιά νά μή συνέλθουν ποτέ. Ατό συμβαίνει, ταν δυναμώνει ο φαρισαος καί δυνατίζει τελώνης! 

  πακοή καί προσωπικότης το μοναχο
νάμεσα στίς τρες μοναχικές ποσχέσεις, νευ ρων πακοή ποδεικνύεται πιό δύσκολη γιά δύο λόγους, τελείως διαφορετικούς μεταξύ τους: νας ναπηρία τς φύσεως καί λλος προσωπικότης του.
Κατ᾿ ρχήν τί εναι προσωπικότης; Σάν πεξήγησι συνοπτικά μπορομε νά επομε τι προσωπικότης εναι μία διάζουσα στόν κάθε νθρωπο ψυχική κατάστασι. Σέ μία προσωπικότητα εκόνα το Θεο εναι πιό δυνατή καί πιό καθαρή. λοι ο Χριστιανοί σίγουρα χουν στω καί να τάλαντο, λλά μερικοί χουν καί δύο, ν λλοι κόμη καί πέντε. Τά τάλαντα εναι χαρίσματα, νέργειες γιά πραγματοποίησι κάποιου ργου, πως γιά παράδειγμα νος σκέπτεται γρήγορα καί καθαρά, καρδιά νοίγεται περισσότερο σέ γάπη πό λλους νθρώπους, μία εδική κανότητα γάπης πού πάρχει σέ κάποιον, μία δύναμι τς θελήσεως κπληκτική, μία μνήμη σχυρή, μία εφυΐα κ γενετς.
Ατές ο νέργειες πού λειτουργον πιό γρήγορα καί καλλίτερα, χουν μερικές καλλίτερες κεραίες, τίς νέργειες τς Θ. Χάριτος, ποία καί τίς γιάζει. προσωπικότης χει τήν δυνατότητα νά συμβάλη πρός τήν καθ᾿ μοίωσιν πορεία το νθρώπου. ξ ατίας τν δυνατν πνευματικν χαρισμάτων, προσωπικότης νός νθρώπου μπορε νά διασχίση τήν δό σέ συντομώτερο χρόνο πό τι θά μποροσε νά τό πραγματοποιήση μία λλη λλοιώτικη ποροσωπικότης. Εναι ρκετό νά σκεφθομε τήν γία Φιλοθέη πό τό  μοναστήρι Κοιμήσεως τς Θεοτόκου ρτζες, μία μικρή κορούλα τν 12 τν, ποία μέ τό χάρισμα τς γάπης  της πρός τούς πτωχούς δοξάσθηκε μαζί μέ τούς γίους.
πειθαρχία τς πακος μως εναι γενική, διότι ατή ξυψώνει τήν φύσι πό τήν ναπηρία της, καθώς ξέρχεται περηφάνεια πό τήν προσωπικότητα. πακοή κάνει καί τούς κνηρούς καί τούς πονηρούς νά ξεθάπτουν τό τάλαντό τους καί ταυτόχρονα νά τούς σκεπάζη πό τήν λεηλασία τς κενοδοξίας.
Εναι γνωστό, τι, που πάρχει μεγαλύτερος πλοτος, ο ληστές γωνίζονται περισσότερο νά τόν ρπάξουν. μως τάξις τς πακος εναι μία ερά δός. κόμη καί ταν πιτυγχάνεται γιασμός, οτε τότε  δέν πιτρέπεται νά καταστρέφεται στέγη τς πακος. Διότι μία «γιωσύνη» συνειδητοποιε τι μπορ νά πέση σάν κεραυνός στόν πειρασμό τς γιωσύνης, πού εναι μία πί πλέον ραφιναρισμένη μορφή περηφανείας. Γι᾿ ατό ββς Μακάριος μεταφέρθηκε μέ γγέλους πό τόν κόσμο ατόν, λλά στόν δρόμο τόν συνήντησαν δαίμονες καί το επαν: «Λυτρώθηκες πό μς, Μακάριε, ν ψυχή του παντοσε: «κόμη δέν λυτρώθηκα».
τσι ξηγεται γιατί οτε νας πό τούς γίους δέν λυτρώθηκε τελείως πό τίς διάφορες δυναμίες του, γιά νά μή χάση στό μέλλον τά πάντα. Γι᾿ ατό ο γιοι Πατέρες δέν νεγνώριζαν καμμία τελειότητα, κτός μόνο τά σημεα τς τελείας ταπεινώσεως.
Στήν καλογερική ζωή, λοιπόν, δέν χει καμμία σπουδαιότητα τό νομα καί ξία τς προσωπικότητος. ντιθέτως, εναι να νομα πό τό ποο πρέπει νά παλλαγς, γιά νά γλυτώσης πό τήν «πιστήμη του». πνευματικός ξοπλισμός εναι παραίτητος μέ να λλο εδος, τήν λπίδα τς ταπεινώσεως, τό βάθος τς γάπης, τήν κανότητα νά χαίρεσαι στίς δοκιμασίες σου. Ατά ποδεικνύουν μία μεγάλη ψυχή.
καλογερική ζωή δέν καταρτίζει νειροπόλους γιά τήν Βασιλεία το Θεο, λλά νθρώπους ποφασισμένους πού κρατον τό χριστιανικό τους βίωμα μέχρι τίς τελευταες συνέπειές του διά τς πειθαρχίας καί τς γάπης. τσι Χριστός δέν θά μς επ τι Βασιλεία το Θεο-κυρίως δ σωτερική βίωσι τς Θείας Χάριτος-κατακτται μέ φοδο καί πό κατακτητές, πού βάζουν τό χέρι σ᾿ ατή καί λέγουν: «Τολμτε, γώ νίκησα τόν κόσμο». Δέν εναι δυνατόν μόνος του νθρωπος νά τολμήση κάποια πνευματική κατάκτησι, χωρίς τήν πλήρη ναφορά του στόν Θεό διά τς πίστεως σ᾿ Ατόν καί τς γίας ταπεινώσεως.
Βασιλεία το Θεο, λοιπόν, δέν κατακτται π᾿ ατούς πού τολμον γωκεντρικά καί καλον καί λλους μέ περηφάνεια σ᾿ ατό τό γχείρημα, λλά σ᾿ ατούς πού ζον θεοκεντρικά καί ποτάσσονται πλήρως στό θείο θέλημα διά το Πνευματικο τους Πατρός.
Τό θεμέλιο τς τόλμης ατς κατά Θεόν εναι νάστασις τν νεκρν, πού εναι πολύ δυνατή πόδειξις τς θεότητός Του. Τόν λόγο Του, πού ποδείχθηκε πό τόν Θεό χουμε καί μες τήν τόλμη καί τό κουράγιο νά τόν δεχώμεθα ναντι το κόσμου καί τν νεκρν μας.
Ατό εναι τό βαθύ θεμέλιο τς μαθητείας μας, τς ποίας μέγα κεφάλαιο εναι νάστασις τς ψυχς μας, κόμη π᾿ ατόν τόν αἰῶνα, μέσα στό φς το μέλλοντος αἰῶνος. Γι᾿ ατό τό μεγάλο νόημα τς ζως πάρχει κρυμμένο στήν μοναχική πολιτεία καί ατή ζητε ταπείνωσι καί θάρρος. Ταπείνωσις καί θάρρος εναι δύο ντιπαρατασσόμενοι ροι. Παρ᾿ λα ατά στήν πνευματική ζωή ναρμονίζονται καί λληλοσυμπληρώνονται.
πουσία λάττωσις τς μις, δυνατίζει τήν λλη, ν καί ο δύο κρατον μία σορροπία. Διότι χριστιανική ζωή πού προσανατολίζεται μόνο πρός τήν ταπείνωσι, παρουσιάζεται σάν μία πνευματική σκλαβιά, σάν νας μαρασμός καί χάνει τήν λπίδα. μοίως, καί προσανατολιμσός μόνο πρός τήν προσωπική τόλμη καί πρός τόν προφητισμό καταστρέφει τήν κκλησιαστικότητα καί ποστολικότητα το Χριστιανισμο, προκαλώντας ετε τήν αρεσι, ετε τό σχσμα μέ ποτέλεσμα νά χάνεται ταπείνωσις. Γι᾿ ατό προσπάθεια στήν νταξι τς πειθαρχίας μις ψυχς εναι πόδειξις ρμονίας καί τς ξίας της. μοναχισμός δυνατίζει στίς δύνατες ψυχές καί δυναμώνει στίς γενναες ψυχές.
Παράδειγμα γιά τά πόμενα παίρνουμε τό θάρρος τν εσερχομένων στόν μοναχισμό. Ο μοναχικές ποσχέσεις εναι πό τήν συνείδησι το μοναχο ποχρεωτικές. Στόν Θεό πακούομεν χωρίς ρους καί χωρίς λοξοδρομήσεις σ᾿ λόκληρη τήν ζωή μας. άν μως ο κατά Θεόν πνευματικοί δηγοί μας,
γούμενοι καί Πνευματικοί, γίνονται αρετικοί καί συνεπς κκλησία ποφασίζει νά τούς τιμωρήση μέ παιδεύσεις, φορισμούς καί καθαιρέσεις, τότε μες εμεθα παλλαγμένοι τς πακος τους, διότι ατοί κατεπάτησαν τήν ληθινή πίστι καί δέν κφράζουν πλέον μέ τήν συνείδησί τους τό θέλημα το Θεο. λλ᾿ μως πακοή μας πρός τήν κκλησία δέν διακόπτεται.
ποχρέωσις φαρμογς τν μοναχικν ποσχέσεων μπορε νά διακοπ μόνον στήν ξαιρετική καί σπάνια περίπτωσι, ταν συμβαίνουν ο νωτέρω περιπτώσεις, ξ ατίας σθενείας τν νθρωπίνης προσωπικότητος, συνεπς καί τς συνειδήσεως στήν περίπτωσι πλήρους ξασθενήσεως τς συνειδήσεως. μως ο ποσχέσεις παραμένουν ποχρεωτικές καί περιφρόνησίς τους εναι μαρτία.
διακοπή καί ρνησις φαρμογς τν μοναχικν ποσχέσεων εναι διακοπή τς μοναχικς πορείας. Στά διόρρυθμα μοναστήρια ξησθένησαν ο μοναχικές ποσχέσεις, κυρίως τς πακος καί τς κτημοσύνης καί ξ ατίας τους πλθε κατάπτωσις το μοναχικο δεώδους.


Τό νόημα καί ἡ σημασία τοῦ μοναχισμοῦ
Συμβαίνει πολλοί Χριστιανοί νά μή γνωρίζουν ἀρκετά τό νόημα τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ. Γι᾿ αὐτό μπορεῖ νά περιμένης ἀπ᾿ αὐτούς τίς πιό ἀπίθανες ἐρωτήσεις. Ἀλλά, ἐάν γνωρίζουμε ἐμεῖς, πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ μοναχισμός, μποροῦμε στόν ὁποιονδήποτε νά ἀπαντήσουμε γιά τήν ζωή καί τήν τάξι τῆς ζωῆς μας.
Ὁ μοναχισμός κρίνεται σέ γενικές γραμμές μέ τά ἴδια ἐπιχειρήματα μέ τά ὁποῖα κρίνεται καί ὁ Χριστιανισμός. Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι ἀπηρχαιωμένος καί ἀπόδειξις εἶναι ὅτι σέ κάθε ἐποχή τῆς ἱστορίας εὑρέθησαν ἄνθρωποι νά δώσουν καί τήν ζωή τους ἀκόμη γιά τήν πίστι στόν Χριστό. Ὡς ἐκ τούτου, οὔτε καί ὁ μοναχισμός ἐπαλαιώθηκε, ἐφ᾿ ὅσον ἐπιλέγεται ἀπό πολλούς καί σήμερα ἀνθρώπους ὡς ἰδεώδης τρόπος ζωῆς. Τήν καλλίτερη κριτική τοῦ μοναχισμοῦ τήν κάνουν οἱ τρεῖς σκοποί μέ τούς ὁποίους διέτρεξε τήν ἱστορία του: Εἶναι ὁ πνευματικός σκοπός, ὁ πολιτιστικός καί ὁ κοινωνικός.

Ὁ πνευματικός σκοπός τοῦ μοναχισμοῦ
Ὁ πνευματικός σκοπός ἐκπληρώνεται στόν μοναχισμό διά τῆς πειθαρχίας τῆς φύσεώς μας πρός τίς εὐαγγελικές ἐντολές. Δι᾿ αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ ὁ ἀγωνιστής μοναχός ἀπαλάσσεται ἀπό τά πάθη τῆς φύσεώς του καί γίνεται ἐν δυνάμει ἡ φανέρωσις μιᾶς ἄλλης μορφῆς ζωῆς, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.
 Ἡ ὑπέρ φύσιν ζωή ἀποδεικνύει τήν ἀναγκαιότητα τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ.
Ὁ νοῦς συνηθισμένος, κυρίως στίς ἀπασχολήσεις καί δεσμεύσεις τῆς φύσεως, δέν ἠμπορεῖ νά δώση μία ἀποφασιστική ἀπόδειξι, οὔτε ὅτι ὑπάρχει, οὔτε ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός, διότι ὁ νοῦς αὐτῆς τῆς φύσεως εἶναι ταυτόχρονα τόσο ἐπιδέξιος στό νά ἀποδείξη καί θετικά καί ἀρνητικά ἕνα καί τό αὐτό ἔργο. Ἀπ᾿ αὐτό οἱ φιλόσοφοι ἀντελήφθησαν τήν πονηρία τῆς πλάνης.
Ἡ ἐπιστήμη, ὅταν ἀποφαίνεται γιά τήν οὐσία τῆς θρησκείας, ταυτόχρονα ἐξέρχεται ἀπό τόν τομέα της, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ σπουδή τῆς ὕλης καί τῶν νόμων της γιά τήν πρακτική ὠφέλεια τῶν ἀνθρώπων. Καί τοῦτο, διότι ἡ θρησκεία δέν γίνεται ἐπιστήμη, ἀλλά συνείδησις. Οἱ ἄνθρωποι δέν ζοῦν μόνο μέ τό ψωμί. Γι᾿ αὐτό, κανείς δέν ἠμπορεῖ νά ὁμιλήση γιά τόν Θεό μέ ἀπόλυτη πληρότητα, παρά μόνο Αὐτός ὁ Ἴδιος, ὅταν ἀκτινοβολεῖ τήν δόξα Του ἐπάνω στίς μορφές τῶν δούλων Του, στούς Ἁγίους.
 Καί, παρ᾿ ὅλα αὐτά, παραμένει στούς ἀνθρώπους ἡ ἐλευθερία νά ζοῦν μέ ἀμφιβολία. Αὐτά τά σπάνια παραδείγματα, οἱ Ἅγιοι, ἐμφανίζονται ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν καί φέρουν μέσα τους τήν  μορφή τοῦ Χριστοῦ-ὁ Ὁποῖος ἀπεκάλυψε τέλεια τόν Θεό-ὄντας οἱ ἴδιοι στῦλοι τῆς Ἐκκλησίας.
Αὐτός εἶναι ὁ κεφαλαιώδης σκοπός τοῦ μοναχισμοῦ: Τό βίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας μέχρι τό μέτρο τῆς τελειότητος, ὅταν ἡ ὕπαρξις τοῦ Θεοῦ γίνεται ἕνα φυσικό γεγονός, ἀπόλυτα ἐμφανές σ᾿ ἐμᾶς. Οἱ μοναχοί πού ἀνήκουν στόν ὀρθόδοξο μοναχισμό καί ἐφαρμόζουν τίς ὑποσχέσεις τους εἶναι γιά τόν κόσμο μία ἀναμμένη λαμπάδα τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄλλοι πού δέν ἀνήκουν στήν κατηγορία τῶν ἀγωνιστῶν, βαδίζουν μέ τήν λαμπάδα τους σβησμένη, ἐνῶ γιά τίς ἠθικές τους πτώσεις, βλασφημεῖται ὁ Θεός ἐξ αἰτίας τους στά ἔθνη (Βλέπε Ρωμ.2,24). Ἀλλά αὐτοί δέν εἶναι οἱ ἀληθινοί ἐκπρόσωποι τοῦ μοναχισμοῦ, ἀλλά οἱ πρῶτοι.

Ἡ συμπεριφορά τοῦ μοναχοῦ πρός τούς ἀνωτέρους του, πρός τό κοινόβιο, πρός τά διακονήματα καί τά ἀγαθά τοῦ μοναστηριοῦ

Στήν πορεία τῆς μοναχικῆς σου ζωῆς δέν προοδεύεις παρά μόνο, ὅταν ἔχης σάν θεμέλιο ὅλη τήν ἐμπιστοσύνη σου στούς διδασκάλους καί καθοδηγητές σου: στόν ἡγούμενο ἤ στήν ἡγουμένη καί στόν Πνευματικό σου. Ὑπακοή καί ἀγάπη νά ἔχης πρός ὅλους τούς ἀδελφούς τοῦ κοινοβίου, ἀλλά προπαντός στούς πνευματικούς ὁδηγούς σου, διότι αὐτοί θ᾿ ἀπολογηθοῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κάποια ἡμέρα γιά τήν ψυχή σου.
Λοιπόν, γιατί γράφω αὐτή τήν συμβουλή στενάζοντας;  Ἡ συμπεριφορά τοῦ μοναχοῦ ἀποκαλύπτει τό ἀληθινό βίωμά του, ἐάν ἔχη μία βαθειά πίστι ἤ μία ἐπιφανειακή. Στήν πρώτη περίπτωσι θά εἶναι πάντοτε κόσμιος καί ταπεινός, ἐνῶ στήν δεύτερη περίπτωσι τολμηρός καί αὐθάδης.
Ἡ εὐγένεια ἤ ἡ θρασύτης του εἶναι ἐκδηλώσεις συμπεριφορᾶς πού δείχνουν τί πνεῦμα κατοικεῖ μέσα στήν καρδιά του, στήν κάθε περίπτωσι.
 Οἱ πνευματικές καταστάσεις μολύνονται μέ ξαφνικό τρόπο. Γι᾿ αὐτό εἶναι καλό ὡς σύμβουλοι τῶν ἄλλων νά κράζουμε πάντοτε μέ τήν συνείδησί μας νά ὑπηρετήση στό ἔργο αὐτό ὁ Χριστός καί τότε θά γίνουν πρᾶοι διά τῆς  ἐπιπλήξεως καί ταπεινοί διά τοῦ ὀνειδισμοῦ, διότι ἡ ὕβρις νικᾶ, ἀλλά δέν πείθει. Ποτέ δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι μέ τήν καλωσύνη καί τήν υἱϊκή συμπεριφορά πρός τούς γονεῖς μας λαμβάνουμε τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν ξεχνοῦμε τό ἔργο αὐτό, καταλαμβανόμεθα ἀπό τό πνεῦμα τῆς λύπης.
Ἄλλοι ἐξέχασαν τή  προτροπή πού τούς καλεῖ σάν παιδιά του: «Υἱέ, μή ὀλιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδέ ἐκλύου ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐλεγχόμενος· ὅν γάρ ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δέ πάντα υἱόν ὅν παραδέχεται» (Παροιμ.3,11-12).
Αὐτή εἶναι ἡ ἐξέτασις τῆς συμπεριφορᾶς. Ἀναγνωρίζεις τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ στήν ζωή σου καί δοξολογεῖς τόν Θεόν ἐν ταπεινώσει; Ἤ βλέπεις περιφρονητικά τήν φροντίδα τοῦ Θεοῦ γιά σένα; Ἀπό ἐδῶ φαίνεται ἡ ψυχική σου ὠφέλεια ἤ ἀρχίζει ἡ ἀπώλεια τοῦ χρόνου σου γιά τό ἔργο τῆς σωτηρίας σου.
Ἡ συμπεριφορά ἀπέναντι στήν ἀδελφότητα ἀποδεικνύεται  καλλίτερα, ὅταν εἴμεθα σέ ἀληθινή ψυχική κατάστασι. Ἐνώπιον τῶν διδασκάλων μας, ἐπειδή εἶναι καί μεγαλύτεροί μας, ἔχουμε μιά  ἄλλη συμπεριφορά, ἀλλά ἀναμεταξύ μας ἔχουμε διαφορετική. Αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ζοῦμε μέ πολλά προσωπεῖα.
Ἐάν ἔχουμε τόν Χριστό στήν καρδιά, ἔχουμε πρός ὅλους τό ἴδιο πρόσωπο, κάνοντας τά πάντα γιά τόν Χριστό, ἔστω κι ἄν μέσα στήν ἀδελφότητα φαίνονται καί οἱ ἀδυναμίες τῆς φύσεώς μας. Ἔτσι λοιπόν, ἀπό τήν κατάστασι τῆς καρδίας ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι πηγάζει ὅλη ἡ συμπεριφορά τοῦ μοναχοῦ πρός τά ἔξω, ἐνῶ ἀπό τά ἔξω, κατά τόν τρόπο πού γίνεται, αὐξάνεται κατά χάριν τό πνεῦμα τοῦ ἔσω ἀνθρώπου.

Ἡ συμπεριφορά τοῦ μοναχοῦ πρός τούς συγγενεῖς, φίλους, γνωστούς καί προσκυνητᾶς

Ἡ ἀκολούθησις ὀπίσω τοῦ Χριστοῦ δημιουργεῖ μία ἄλλη συγγένεια μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, παρά τήν σωματική συγγένεια. Μεταξύ αὐτῶν πού ἀγαποῦν τόν Θεό περισσότερο ἀπό ὅ,τιδήποτε ἄλλο στόν κόσμο, ἀναπτύσσεται μία πνευματική συγγένεια. Αὐτά συμβαίνουν ὅλα μαζί στήν κοινοβιακή ἀδελφότητα καί ἐκπληρώνεται ἕνας ἀπό τούς λόγους τοῦ Ἰησοῦ: Αὐτός πού ἀρνήθηκε τήν περιουσία του καί χάριν Ἐμοῦ ἐγκατέλειψε τήν μητέρα, τόν πατέρα, τήν γυναῖκα καί τά παιδιά-ἐννοεῖται πρίν νά τά ἀποκτήση-θά λάβη ἀκόμη ἀπ᾿ αὐτή τήν ζωή ἑκατον-ταπλάσια, δηλαδή περιουσίες, μητέρα, πατέρα καί παιδιά, συνεπῶς μέ πολλές δοκιμασίες καί τήν αἰώνια ζωή.
 Ἰδού ἡ συγγένεια, ἰδού οἱ περιουσίες τοῦ κοινοβίου τῆς μονῆς, ἀλλά μόνο μέ δοκιμασίες προσφέρεται ἡ ἐλπίδα τῆς αἰωνίου ζωῆς. «Μητέρα καί συγγενεῖς Μου εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐφαρμόζουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, λέγει ὁ Χριστός. Ὁπότε ἡ σωματική συγγένεια παραμένει σέ δεύτερη θέσι ἀπό πλευρᾶς σπουδαιότητός της.
Ἡ μοναχική ζωή ἀπαλλάσσει τούς μοναχούς ἀπό τίς ὑποχρεωτικές φροντίδες τους γιά τίς κατά σάρκα οἰκογένειές τους, πού ζοῦν στόν κόσμο. Παρ᾿ ὅλα αὐτά, ὁ δεσμός δέν διακόπτεται τελείως, ἀλλά παραμένει σέ μία διακριτική ἰσορροπία τῶν καταστάσεων καί τῶν καλλιτέρων ἐπιλύσεων.
Ἐάν ἀφήνης στόν ἡγούμενο τήν κάθε φροντίδα τῆς ζωῆς σου, ἀφήνεις καί αὐτή καί πῶς ἐκεῖνος δέν θά τήν ρυθμίση, ἔτσι ὅπως πρέπει;  Πολλές συναντήσεις μέ συγγενικά πρόσωπα δέν εἶναι καλή, διότι οἱ συγγενεῖς εἶναι μέσα στίς κοσμικές φροντίδες καί τό παράπονό τους ὅτι ἐγκαταλείφθηκαν εἶναι σκέψις κοσμική. Ἀληθινά συγγενής εἶναι ὅποιος χαίρεται μέ τήν καρδιά του γιά τήν μοναχική μας ζωή.
Μία ἐνάρετη ζωή, ὅπως ἡ δική μας, εἶναι γι᾿ αὐτούς μοναδική παρηγορία καί χαρά, γιά τήν ὁποία πρέπει νά τραγουδοῦν χαρμόσυνα ἄσματα στόν Θεό, παρά νά σκυθρωπάζουν καί νά θλίβωνται. Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη ψυχική ὠφέλεια, πού περιμένουν νά ἔχουν ἀπό ἐμᾶς. Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ προσευχή μας γιά τήν σωτηρία τους.
Φίλοι, γνωστοί, ἐπισκέπτες καί προσκυνητές δέν προσφέρουν κάποια ὠφέλεια γι᾿ αὐτόν πού θέλει ν᾿ ἀγωνισθῆ πραγματικά καί νά κρατήση τόν νοῦ καί τήν καρδιά του καθαρά ἀπό κακούς λογισμούς. Γιά τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης ἠμπορεῖτε νά τούς ὑποδεχθῆτε, ὅπως ἁρμόζει σέ ξένους ἐπισκέπτας.
 Ἠμποροῦμε νά συνομιλοῦμε μ᾿ αὐτούς, ἀλλά σ᾿ ἕνα ἐπίπεδο σοβαρότητος. Πάντοτε καί σ᾿ ὅλα τά μοναστήρια, ὅπου ἔγιναν δεκτοί οἱ λαϊκοί, χωρίς τήν πρέπουσα προσοχή, αὐτοί κατέστρεψαν τήν τάξι καί προκάλεσαν τήν διάλυσι τῆς μονῆς καί τήν πνευματική τους ἀξία. Μαζί μέ τούς ἐπισκέπτες, κυρίως μέ τούς προσκυνητές, μπαίνει στό μοναστήρι καί ἡ κενοδοξία, ἡ ὁποία ταλαιπωρεῖ ἰδιαιτέρως τούς μοναχούς.
Σ᾿ ἕνα τέτοιο μοναστήρι δέν ἠμποροῦν οἱ μοναχοί νά κάνουν μία ἐσωτερική ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωή, ἀλλά ἐν πνεύματι κοσμικῷ. Γι᾿ αὐτό στά αὐστηρά μοναστήρια δέν ἐπιτρέπεται μέ εὐκολία οὔτε ἡ εἴσοδος τῶν γονέων καί τῶν κατά σάρκα ἀδελφῶν τῶν μοναχῶν.
Μέχρι νά ξεπεράσης μέ ἀγάπη ὅλα αὐτά τά πράγματα, πρέπει νά ἀγωνισθῆς μέ ἐγκράτεια γιά ὅλη τήν πνευματική σου προκοπή.


Ἡ ἐξήγησις τῆς τάξεως τῆς μοναχικῆς κουρᾶς
Ἡ εἴσοδος διά τῆς ἀκολουθίας τῆς κουρᾶς στόν μοναχισμό ἐπιτελεῖται μέσα στήν Θεία Λειτουργία, ἀμέσως μετά τήν Μικρή Εἴσοδο τοῦ Εὐαγγελίου. Πρός γνῶσιν, ἐν συντομίᾳ, μερικῶν πού δέν γνωρίζουν πολλά, ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ βασικώτερη ἀκολουθία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, στήν ὁποία παρουσιάζεται ἡ ζωή καί ἡ διδασκαλία τοῦ Σωτῆρος, καθώς καί τό ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, διά τῆς θυσίας τοῦ Ἰησοῦ στόν Γολγοθᾶ.
Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ ἐπανάληψις ἤ ἡ συνέχεια στούς αἰῶνες τῆς ἰδίας τῆς Θυσίας καί τοῦ Μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἀδελφός, ὁ ὁποῖος εἰσέρχεται στήν μοναχική ζωή, εἶναι καρπός αὐτῆς τῆς θυσίας.
Οἱ πατρικές ἀγκάλες τόν περιμένουν ἀνοικτές ἐπί τοῦ σταυροῦ. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη πρόσκλησις, τήν ὁποία ἠμπορεῖ ποτέ νά δεχθῆ ὁ ἄνθρωπος.
Χάριν αὐτῆς τῆς κλήσεως, ἐγκαταλείπουμε τήν εὔκολη φυσική μας ζωή καί ἐπιθυμοῦμε νά δώσουμε περιεχόμενο στήν ἄλλη ζωή.
Ἐνῶ ὁ λειτουργός τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ (Ἀκολουθία τῆς κουρᾶς) ἱερεύς ἤ ἀρχιερεύς, ὑποδέχεται τόν ὑποψήφιο ἀδελφό μπροστά ἀπό τήν Ὡραία Πύλη, ἀνοίγοντάς του τά αὐτιά τῆς καρδίας του γιά νά ἀκούση τόν λόγο τοῦ Κυρίου: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι-μέ ἁμαρτίες-κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματ.11,28).
 Ἁμαρτίες, πάθη, βάσανα καί δοκιμασίες ἀδυνατίζουν καί καταθλίβουν τήν ψυχή πού ζῆ μέσα στό σκοτάδι. Ὁ πόθος γιά ἀνάπαυσι ἀπό αὐτά εἶναι θεμελιώδης ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς.
 Σ᾿ αὐτό τόν πόθο κανείς καί τίποτε δέν ἠμπορεῖ ν᾿ ἀπαντήση, παρά μόνο ὁ Ἰησοῦς. Ἀπ᾿ Αὐτόν διδασκόμεθα τήν ταπείνωσι καί λαμβάνουμε τήν ἀνάπαυσι, δηλαδή τήν ἀπάθεια.
Ἡ  Ἀκολουθία συνεχίζεται καί ὁ Ἀδελφός μεταφέρεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, κατά τήν ἐπιθυμία του. Ἐνώπιον τῆς ἁγιότητος τοῦ Θεοῦ ἔχουμε ταυτόχρονα ἀλληλοσυγκρουόμενα τά αἰσθήματα, χαρᾶς καί φόβου, ἀπομακρύνσεως καί προσεγγίσεως. Ἀλλά, ὄχι μόνο ὁ Σωτήρ εἶναι ἀοράτως παρών, ἀλλά καί ἡ ὑπερένδοξος Μητέρα Του, οἱ ἄγγελοι καί ὅλοι οἱ ἅγιοι, πού κυκλοφοροῦν ἀοράτως μεταξύ τῶν ἀνθρώπων κάι τώρα συνοδεύουν τόν μοναχό στήν ὁριστική ἀπόφασί του.
Ὁλόκληρος ὁ κόσμος, ὁρατός καί ἀόρατος, στέκεται μέ τά μάτια χαμηλωμένα μπροστά σ᾿ αὐτό τό μυστήριο. Αὐτοί εἶναι οἱ μάρτυρές μας τήν ἡμέρα τῆς ἀνταποδόσεως, ὅταν ὁ Σωτήρ μας θά ἔλθη νά κρίνη ζῶντας καί νεκρούς, ὄχι μόνο ὅσα θά ὑποσχεθοῦμε ὁμολογώντας μέ τό στόμα, ἀλλά ἐάν ἐφυλάξαμε καί ἐκπληρώσαμε, ὅσα μέ τό στόμα ὑποσχεθήκαμε.
Στήν συνέχεια ἐρωτᾶται ὁ Ἀδελφός, γιατί ἦλθε ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καί τοῦ Θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου. Καί ὁ Ἀδελφός ἀπαντᾶ ὅτι ἐπιθυμεῖ τόν μοναχικό βίο τῆς ἀσκήσεως.
 Ἡ ἐπιθυμία του αὐτή εἶναι ὅμως καί μία πεποίθησις. Ὁ ἱερεύς ἐπικροτεῖ τήν καλή διάθεσι καί μακαρία ἐπιλογή τοῦ Ἀδελφοῦ. Ὁ Ἀδελφός ἐπέλεξε τήν νίκη ἐναντίον τῆς φύσεώς του, τήν ὁποία ἐπιζητεῖ νά ἀποκτήση μέ πολλούς κόπους καί δοκιμασίες.
 Μία τέτοια ἀπόφασι, γιά νά φέρη τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα, πρέπει νά ἐκπληρώνη καί μία ἄλλη οὐσιαστική προϋπόθεσι: Νά εἶναι ἀπόφασι τῆς ἐλευθέρας βουλήσεώς του.
Ἡ ἐλευθερία τῆς συνειδήσεώς του εἶναι τό βαθύτερο πνευματικό ἀγαθό, τό ὁποῖον πρέπει νά ἔχουμε συνεχῶς στήν ζωή μας. Αὐτή εἶναι ὁ βασικός παράγων ἀπό τόν ὁποῖον στηρίζεται ἡ Ἐκκλησία καί ἐγγυᾶται τήν σοβαρότητα τῆς πεποιθήσεώς του, τῆς ἐπιλογῆς του καί τῆς σταθερότητός του.
Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τούς γύρω μας, ἡ ἀποστροφή πρός τίς ἀδυναμίες μας καί ἡ ἀποφυγή τῶν λαθῶν μας, ἐάν δέν πραγματοποιηθοῦν μέ καλή θέλησι, δέν ἀποτελοῦν ἐγγύησι γιά τήν μοναχική πολιτεία. Οἱ ὑποσχέσεις πού ἐδόθησαν ἀπό τόν μοναχό ὁδηγοῦν στήν ζωή. Στήν ζωή ἐκείνη πού δέν γνωρίζει ἄλλη πόρτα ἀπό τήν πόρτα εἰσόδου καί ἐξόδου τῆς μονῆς του.

Ἀκολουθοῦν ἐρωτήσεις καί ἀπαντήσεις, πού εἶναι ἀπαντήσεις στίς μοναχικές ὑποσχέσεις. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ παρθενία, ἡ δεύτερη ἡ ὑπακοή στόν Γέρονται καί στούς ἀδελφούς καί ἡ τρίτη ἡ ἑκούσια πτωχεία.
Μετά ἀπ᾿ αὐτές τίς τρεῖς ὑποσχέσεις πού δίνει ὁ Ἀδελφός, ὁ λειτουργός τοῦ μυστηρίου ἱερεύς, ἐπεξηγεῖ σαφέστερα σέ τί συνίστανται αὐτές οἱ ὑποσχέσεις.
Κατ᾿ ἀρχήν ὅτι δίδονται ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, ὅτι γράφθηκαν ἀπό τούς ἀγγέλους καί ὅτι θά ἀπολογηθοῦμε γι᾿ αὐτές στήν τελευταία κρίσι τοῦ κόσμου.
Βιώνοντας αὐτές τίς τρεῖς ὑποσχέσεις, δι᾿ αὐτῶν φαίνεται στήν ζωή μας ἡ ζωή τοῦ Κυρίου, δεδομένου ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Ἡ μοναχική ζωή δέν εἶναι μία σωματική ζωή. Οἱ σαρκικές ἐπιθυμίες πρέπει νά σβήσουν.
Στό πρόσωπο τοῦ μοναχοῦ πρέπει νά διαχέεται ἡ σεμνότητα καί ὁ νοῦς νά καθαρίζεται συνεχῶς διά τῶν διαφόρων ἀσκήσεων, διότι τό σῶμα εἶναι καλεσμένο στήν ἁγιότητα καί τήν αἰώνια ζωή. Γι᾿ αὐτό καί ὁ μοναχός πρέπει νά γίνη τέλειος ὑποτακτικός τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ πνευματικοῦ του Πατρός.
 Ἡ νηστεία, ὁ κόπος, ἡ ἀγρυπνία τοῦ χαρίζουν τήν πραότητα.
Ἡ ὑπακοή του κατευθύνεται πρός ὅλους. Ἐνῶ τό διακόνημά του θά πρέπει νά τό ἐπιτελῆ χωρίς μεμψιμοιρία καί ἀντιλογία. Ἔτσι τοῦ συνιστᾶ ὁ λειτουργός ἱερεύς διά τῆς προσευχῆς τῆς Κατηχήσεως πού τήν διαβάζει μπροστά του.
Νά ὑπομένη τούς κακούς λογισμούς, πού θέλουν νά τοῦ κλονίσουν τήν ἀπόφασι τῆς πορείας του μέσα ἀπό δυσκολίες ἐπί τά ἴχνη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ λογισμοί εἶναι ἱκανοί νά τόν ἐπιστρέψουν ὀπίσω καί μακράν ἀπό τήν ζωή τοῦ Πνεύματος στήν φυσική ζωή τοῦ κόσμου.
 Ἡ φύσις θεραπεύεται μέ τόν θεῖο φόβο μπροστά στήν κάθε δοκιμασία.
Γιά τήν ἀπόκτησι τῆς πνευματικῆς ζωῆς ὁ μοναχός πρέπει νά νικήση ὅλη τήν ἀγάπη τῆς φύσεως, ἀκόμη καί τήν ἀγάπη του πρός τούς φυσικούς του γονεῖς καί ἀδελφούς. Οὔτε τήν παράλογη ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ του, μά οὔτε καί τήν ἀγάπη πρός τήν δόξα θά πρέπει νά ἀφήση τήν ψυχή του νά ρέπη.
Νά μήν ἀφήνη τήν ψυχή του νά σκορπίζεται, ἀλλά νά τήν συγκεντρώνη ἀπό ὅλα τά ἐξωτερικά καί νά τήν κατευθύνη ὁλόκληρη πρός τόν Χριστό.
Γι᾿ αὐτό ὁ μοναχός πρέπει νά εἶναι πτωχός γιά νά μή δεσμεύεται μέ τίποτε, παρά μόνο μέ τόν Χριστό. Οἱ ἄνθρωποι θά τόν περιφρονήσουν, μή αἰσθανόμενοι τό μεγαλεῖο τῆς ζωῆς του, ἀλλά ἐκεῖνος, ἄς μή ξεχνᾶ, ὅτι οὔτε τήν ζωή τοῦ Ἰησοῦ ἐγνώριζαν αὐτοί πού Τόν ἐσταύρωσαν.
Οἱ ἄνθρωποι πού εἶναι δεμένοι μέ τήν φυσική ζωή, δέν καταλαβαίνουν τίποτε ἀπό τήν ὑπερφυσική ζωή, γι᾿ αὐτό καί τήν φοβοῦνται νομίζοντας ὅτι εἶναι κάτι κακό καί τήν καταδικάζουν μέ τά λόγια καί τά ἔργα τους. Ἀλλά οἱ Ὅσιοι τήν ἔζησαν αὐτή τήν ζωή, μία ζωή μαρτυρίου. Οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων μᾶς δίνουν πνευματική τροφή καί κουράγιο στήν πορεία ὀπίσω τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Χριστός γενόμενος ἄνθρωπος ὁ Ἴδιος, μᾶς ἔδωσε αὐτή τήν δυνατότητα.
Παρ᾿ ὅλα αὐτά ἡ κατά Χριστόν ζωή δέν εἶναι μία ὀνειρώδης ζωή καί γιά ὀνειροπόλους, οὔτε μία ζωή γεμάτη ἀπό θαύματα. Ἡ ἀπάρνησις τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ὁ σταυρός συνοψίζουν ὅλες τίς δυσκολίες, τίς ὁποῖες θά ἔχουμε ἀπό τήν παρά φύσιν ζωή μας-τήν ζωή τῆς ἁμαρτίας-καί μᾶς προειδοποιοῦν ὅτι θά ἔχουμε πολλή ἐξουδένωσι σ᾿ αὐτό τόν κόσμο. Καί, ὅταν ὅλα αὐτά θά τά ἐκπληρώσουμε, τότε ἡ ζωή μας θά εἶναι ζωή κατά Θεόν. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου